Het Brits-Nederlandse consumentengoederenconcern Unilever bereidt zich voor op toenemende armoede in Europa. Na decennia van welstand krijgt het Europese continent binnen afzienbare tijd weerom af te rekenen met verarming. 'De armoede keert terug', zegt de Unilever-topman voor Europa, in een interview met de Financial Times Deutschland. 

Volgens hem laat de omzet van Unilever in West-Europa zien, hoe de woekerende recessie in veel Europese landen bedrijven, worden gedwongen om radicaal van koers te veranderen. Unilever beschouwt de huidige economische crisis dan ook niet als een 'voorlopige fase'. Tot vandaag bestaat de strategie van veel ondernemingen op de West-Europese markt erin, zich  van de discounters te onderscheiden, door duurdere biologische producten of merken op de markt te brengen. Als een Spanjaard nu gemiddeld 17 euro uitgeeft voor zijn boodschappen, kan men hem geen wasmiddel verkopen, dat de helft van zijn budget kost, licht men de strategie van Unilever toe. De multinational is nu van plan om in Europa de methodes toe te passen, die eerder al in Azië succesvol bleken. 'In Indonesië verkopen ze afzonderlijke verpakkingen shampoo aan 2 tot 3 cent, en toch verdienen ze er geld aan. Zo verkoopt Unilever in Spanje een wasmiddel in kleine verpakkingen, die maar voor een vijftal wasbeurten dienen. In Griekenland biedt het concern mayonaise en aardappelpuree aan in kleine verpakkingen. Ook op basis van eerdere ramingen zou het Britse bbp in het tweede kwartaal met 0,7 procent zijn gekrompen. De dalingen in de bouw- en de productiesector bleken echter minder zwaar, dan aanvankelijk werd gedacht. De Britse economie blijft hoe dan ook in een periode van recessie. De maanden april, mei en juni zorgen voor het derde kwartaal op rij voor een terugval. In het eerste kwartaal van dit jaar daalde het bruto binnenlands product (bbp) met 0,3 %, het laatste kwartaal van 2011 ging de economie er 0,4 % op achteruit. Sommige analisten rekenen erop dat het bbp tijdens het lopende  kwartaal zal opveren onder impuls van de Olympische Spelen.

Duitsland vreest terugval export

Ook het Duitse ondernemersklimaat raakt verzuurd door de uitdijende eurocrisis. Het Duits ondernemersvertrouwen is in augustus voor de vierde maand op rij verslechterd, zo blijkt uit de index van het Ifo-instituut uit Mannheim. Het Ifo-instituut peilt bij een 7.000-tal ondernemers naar hun verwachtingen over de conjunctuur. Doordat de Ifo-index daalde van 103,2 punten in juli naar 102,3 punten in augustus, belandt het ondernemersvertrouwen in de grootste economie van Europa op het laagste peil sinds maart 2010. Bepaalde analisten hebben er intussen op gewezen, dat een krimp voor de Duitse economie in het tweede halfjaar niet langer denkbeeldig is.  De terugval van de Ifo-index weerspiegelt de vrees van de Duitse CEO voor wankele Europese exportmarkten, terwijl de vraag vanuit de groeimarkten onvoldoende zal blijken om het tij te keren. De vraag naar Duitse goederen vanuit het buitenland , een belangrijke pijler voor een op export gerichte economie, kende deze maand de grootste terugval sinds april 2009.

Spanje zit gekneld in recessie

De Spaanse economie bevindt zich, een kwartaal eerder dan aanvankelijk berekend werd, in een periode van recessie. Dat blijkt uit herziene cijfers van het Spaanse bureau voor de statistiek. Volgens de berekeningen van het INE is Spanje in het laatste kwartaal 2011 - en niet in het eerste kwartaal 2012 - in een periode van recessie beland. De Spaanse premier Mariano Rajoy heeft onlangs een plan aangekondigd waarmee de besparingsmaatregelen verdrievoudigd worden tot 15 % van het bbp tegen 2014. Aan economische groei denkt Rajoy vooralsnog niet.

Schuldbemiddeling

Ruim dertigduizend jongeren in ons land hebben een leefloon. Door de financiële crisis komen alsmaar meer mensen in de schuldproblematiek terecht. Een op de vijf mensen komt vooral in de problemen, door het niet meer betalen van zijn of haar schulden.  Deelnemen aan het sociale leven, degelijk onderwijs genieten en aan ontspanning doen worden als secundaire levensbehoeften beschouwd, maar ze liggen niet meer voor iedereen binnen handbereik.  Een groeiende groep jongeren zet makkelijker de stap naar het OCMW, terwijl ouderen meer met schaamte te kampen hebben.

Leven in armoede

In Europa voel ik iets wat als de stilte voor de storm kan omschreven worden. Iedereen kijkt naar iedereen, het pessimisme is alom aanwezig en toch stijgen de beurskoersen op de West-Europese beurzen. Daar is één belangrijke reden voor: er is overvloedig geld beschikbaar. De Europese centrale bank heeft een bodem onder de markten gelegd door de ongelimiteerde aankoop van noodlijdende staatsobligaties van lidstaten aan te kopen. 

 Een land in moeilijkheden hoeft maar te schreeuwen en het krijgt hulp, mits het aan een aantal welomschreven voorwaarden voldoet. Spanje zal de dans niet ontspringen. De Spanjaarden zullen uiteindelijk gedwongen worden om het onvermijdelijke te accepteren. Maar daarmee is alle leed nog niet geleden. We bevinden ons nog maar halverwege het crisis-scenario. En er is nog meer slecht nieuws op komst, maar we nemen aan dat ook dat met een brede geldstroom zal worden overdekt. De beurzen kunnen er maar wel bij varen! En toch hangt er  een beurscrash in de lucht. Dat is mijn stellige overtuiging. De bekende Britse politicus Nigel Farage, een vlijmscherp redenaar heeft Herman Van Rompuy in zijn hemd gezet: hij heeft het charisma van een natte dweil’ - leverde dat in de brave en eurofiele vaderlandse pers verontwaardigde reacties op. Daarmee werd een echt debat over de koers van de Europese Unie ontweken. En dat is jammer, want Farage vertelt echt geen onzin als hij wijst op de dictatoriale trekjes van het EU-establishment en de afbouw van de soevereiniteit van de lidstaten. Of als hij stelt dat Van Rompuy, Verhofstadt en andere EU-missionarissen bij gebrek aan een Belgische natie (en natiegevoel) een fictieve Europese natie op de sporen willen zetten. Een Europese superstaat naar Belgisch model. 

Geen inspraak 

Wie wil weten hoe het er achter de Europese schermen aan toe gaat en wat de Europese leiders allemaal bedisselen, zonder enige vorm van inspraak of zelfs tegen de uitdrukkelijke wil van de Europese burgers in, moet beslist het boek ‘Europa wankelt - De ontvoering van Europa door de EU’ lezen (Uitgeverij Van Halewijck).  Nigel Farage schreef het voorwoord. 

Eurofiasco

Duitsland viert dit jaar de tweeëntwintigste verjaardag van de hereniging en heeft daarbij een speciale viering voorzien voor toenmalig bondskanselier Helmut Kohl. De Duitse economie-expert en journalist Wolfgang Münchau schrijft echter in Der Spiegel dat Kohl met de hereniging ook het startschot gaf voor de eurocrisis. Kohl trok vroeger graag parallellen tussen de Europese en de Duitse eenheid. Ging die parallel een tijd op, dan is dat nu niet langer het geval. Sterker nog, de Duitse hereniging is naast een oorzaak van de eurocrisis ook één van de redenen waarom we ze niet opgelost krijgen. De hereniging had een zeer hoog prijskaartje: tweeduizend miljard euro aan transferbetalingen. Enkel de eurocrisis zelf kan de schaal van zulk economisch wanbeleid evenaren. Dit verklaart gelijk ook de onwil van de (West-)Duitsers om op te draaien voor de schulden van de periferie: nog steeds betalen ze zich blauw voor Oost-Duitsland en nu stellen de eurocraten nog veel meer transfers voor. Volgens Münchau was een onafhankelijke Bondsrepubliek Duitsland veel beter in staat geweest om de eurocrisis te temmen. Dat land was immers een economisch gezonde staat die werkelijk geloofde in Europa. De BRD zou via verdere Europese integratie de crisis hebben bedwongen. In de plaats daarvan koos de BRD voor nationale eenheid boven de eenheid van Europa. De politieke cultuur sloeg om en het nieuwe Duitsland ging een zelfstandig beleid, los van de EU, voeren. De hereniging sloeg met andere woorden de Europese dynamiek aan diggelen. Die dynamiek steunde immers op een politiek evenwicht tussen de vijf groten (de BRD, Frankrijk, het VK, Italië en Spanje). Na de hereniging ging Duitsland een kwart van de eurozone vertegenwoordigen, terwijl het bedankte voor de rol van leider. De Britten trokken zich - begrijpelijk gezien de omstandigheden - terug en de machtsbalans groeide helemaal scheef. Behalve deze politieke reden is er nog een andere, economische reden voor het Europese fiasco. De hoge kost van de hereniging had tot gevolg dat Duitsland tot de euro toetrad met een 'te hoge' wisselkoers. De tien volgende jaren focuste het land zich op het herstel van de Duitse concurrentiekracht en niet op de uitbouw van een gezonde eurozone. Omwille van de politieke en economische gevolgen van de Duitse eenmaking was het grootste politiek succes van Helmut Kohl – de hereniging van Duitsland – tragisch genoeg ook het begin van 'het einde' van zijn ultieme politieke droom: een verenigd Europa.

Electrabel blijft klanten verliezen

Energieleverancier Electrabel had tijdens de maand augustus nog een aandeel van 52,75 % op de Vlaamse elektriciteitsmarkt voor consumenten. De maand voordien had het bedrijf nog een aandeel van 54,32 %. In augustus vorig jaar vertegenwoordigde Electrabel nog 60,44 % van de Vlaamse elektriciteitsmarkt. Dat blijkt uit cijfers van de Vlaamse Regulator voor Elektriciteit en Gas (VREG). Het verloren marktaandeel ging vooral naar Essent, dat zijn positie op de Vlaamse markt met 2,31 % versterkte tegenover vorig jaar, gevolgd door Eneco (1,93 %) en Lampiris (1,55 %). Bij de bedrijven verloor Electrabel op één jaar tijd 8 % marktaandeel. Bij aardgas zijn de cijfers nog meer uitgesproken. Daar daalde het aandeel van Electrabel op de consumentenmarkt één jaar tijd van 61,72 % tot 51,67 %. Dat aandeel ging vooral naar Essent (4,13 %), gevolgd door Eneco (3,07 %), Lampiris (2,14 %) en Nuon (0,7 %). Bij de bedrijven verloor Electrabel 7 % marktaandeel. 

In België toont 48 % van de Vlaamse werknemers zich ontevreden met het niveau van zijn loon. Dat is de conclusie van een enquête van het magazine Vacature en de Universiteit Leuven. Vooral hoogopgeleide werknemers vinden de verloning onrechtvaardig. Volgens de enquête zouden mannen zich iets minder ontevreden tonen dan vrouwen. Ontevreden mannen zouden echter wel 15 % meer opslag willen dan vrouwen. Het gevoel onrechtvaardig behandeld te worden, heeft volgens de onderzoekers een grote negatieve impact op de motivatie. Bij de medewerkers,  die van mening zijn onvoldoende te verdienen, geeft 37 % van hen aan van werkgever te willen veranderen. Bij werknemers, die wel tevreden zijn over hun loonniveau, blijft dat beperkt tot 18 %. Een hoger nettoloon blijkt de belangrijkste reden te zijn om van werkgever te veranderen en van grotere doorslaggevende aard te zijn, dan onder meer een uitdagende baan. 

Poverty barons

Zo’n half miljard Britse pond verdween vorig jaar in de zakken van consultants die voor het Britse ministerie van Ontwikkelingshulp uitzoeken hoe en waar ontwikkelingsgeld best besteed wordt. Omdat deze organisaties zoveel invloed en macht hebben op ontwikkelingshulp spreekt de Britse pers van ‘poverty barons’ of ‘armoedebaronnen’. Deze mensen ontvangen riante, door de belastingbetaler opgehoeste salarissen, die in de honderdduizenden, zoniet miljoen pond per jaar belopen. Geld dat bestemd is voor ontwikkelingswerk, voedsel, watervoorzieningen, scholen en ander projecten in arme landen blijft zo in Groot-Brittannië. e Britse krant The Telegraph publiceert een lange lijst van betalingen die vooral aangeeft dat armoede een ‘big business’ is, waarmee menige Brit zijn zakken vult. Een van de talrijke voorbeelden is de managing director van het Londense adviesbureau Adam Smith International (ASI), dat zijn zakencijfer voornamelijk genereert bij het Department for International Development (DFID). Deze man nam in 2010 1,3 miljoen pond (1,6 miljoen euro) mee naar huis in salaris en dividenden.

Nazi-Duitsland 

Tussen 1932 en 1936 daalde de werkloosheid in nazi-Duitsland van 43,8% of meer dan 6 miljoen werklozen tot 12%, of nog amper 800.000 werklozen. De massale tewerkstellingsplannen kaderden in het ‘economisch mirakel,’ waarbij het bruto binnenlands product in dezelfde tijdsspanne met 50% steeg. Hoe dat mogelijk was? Eens Hitler de controle over het Duitse parlement veroverde, deed hij gewoon waar hij zin in had. Toen de NSDAP in 1933 de verkiezingen won, bestond er geen economisch programma. 

Sleutel was dan ook de aanstelling van Hjalmar Schacht, een voormalig voorzitter van de Reichsbank, tot minister van Economie.

Die trof onmiddellijk de volgende maatregelen:

1. Onmiddellijke stopzetting van de terugbetalingen voor de schade door de Duitsers toegebracht tijdens Wereldoorlog Eén.

2. De inwerkingstelling van het befaamde Reinhardtprogramma, een soort New Deal, dat voorzag in enorme infrastructuurinvesteringen zoals autosnelwegen, kanalen, waterwerken en energiebevoorradingsinfrastuctuur. Daarnaast waren grote stimuli voorzien voor ondernemers, die werkgelegenheid creëerden en werd opnieuw de wapenindustrie opgestart, een activiteit die door het Verdrag van Versailles verboden was. Bovenstaande acties zouden onder normale omstandigheden het begrotingstekort hebben doen exploderen, maar dat gebeurde niet, en wel omdat Schacht drie bijkomende maatregelen nam:

1. De introductie van de - door de Reichsbank gegearandeerde - Mefo-wissels (via het speciaal daarvoor opgerichte bedrijf Metallurgische Forschungsgesellschaft), waarbij onafhankelijke bedrijven konden genieten van kredieten, om zo deel te nemen aan de industriële herbewapeningsactiviteiten van het Derde Rijk.  Mefo was eigendom van  de industriële concerns Krupp, Siemens, Rheinstahl en Guttehoffnungshütte en verstrekte leningen, waarmee de bedrijven betaald werden die het materiaal leverden voor de wederopbouw van de Duitse bewapening. Deze tijdelijke wissels bereikten in 1939 een circulatie tot een totale waarde van niet minder dan 40 miljard mark, terwijl het kapitaal van het semi-officiële Mefo net 1 miljoen mark was. Wat Schacht toen deed, is vergelijkbaar met wat Keynes later ‘deficit spending’ (overbesteding door de overheid) zou noemen.

2. Diefstal en afpersing van minderheidsgroepen zoals o.a. de Joden, de zigieuners en de homo's en lesbiennes en hun eigendommen. Zes miljoen mensen werden eerst bestolen, en vervolgens gedwongen om gratis te werken.

3.  De confiscatie van buitenlandse valuta in Duitse banken.

De echte reden

Duitsland, noch Europa kunnen zich thans veroorloven Griekenland, of een ander Euroland uit de eurozone te zetten. Dat zou automatisch tot een catastrofe leiden in Spanje en het einde inluiden van de eurozone,' zegt men bij de Brusselse denktank Open Europe, naar aanleiding van het bezoek deze week van Angela Merkel aan Athene. De Duitse bondskanselier bevestigde gisteren dat Athene ‘een partner’ en ‘een vriend’ van Europa blijft. Christian Schulz van de Duitse Berenberg Bank ziet evenwel een nog belangrijkere reden. Volgens hem staat Merkel onder zware druk van de Verenigde Staten en de Navo-bondgenoten om een strategische ramp ten oosten van het Middellandse Zeegebied te voorkomen:  ‘Er zit een geopolitiek verhaal achter dit alles. De Samarasregering in Athene wordt gezien als de laatste kans op een stabiele, pro-Europese regering. Indien Griekenland failliet gaat en de eurozone verlaat, zal de volgende Griekse regering of extreem-rechts of extreem-links zijn. Dat creëert een situatie waarin Griekenland mogelijk een scheepsbasis aan de Russen biedt en de instabiliteit in Syrië, Egypte en Turkije vergroot. President Obama en Merkel zijn hierover al in nauw contact geweest,’ zegt Schulz in de Daily Telegraph. Ook het Internationaal Instituut voor Strategische Studies heeft gewaarschuwd voor een escalatie van de Griekse problemen naar de Balkan en het nabije Oosten, wat een herbewapend Rusland enkel gunstig zou uitkomen. Nog volgens Schulz hoedt het Kanzleramt in Berlin zich ervoor om de relatieve kalmte in de markten - sinds de aankondiging van de ECB, dat ze ongelmimiteerd staastobligaties zal aankopen om de EMU te beschermen - te verstoren: ‘De Duitsers weten dat een run op de banken mogelijk blijft en ze willen dat risico niet nemen.’

Iets buiten Napels begint de A3 autosnelweg. De werken aan deze autostrade zijn in de jaren ’1960 opgestart, maar ze zijn nog altijd niet beëindigd. De A3 staat in Italië voor een project, dat handenvol geld heeft verslonden en dat uiteindelijk nergens toe heeft geleid. (te vergelijken met de scheepslift van Strépy-Thieu, een scheepslift op het Centrumkanaal in de Belgische provincie Henegouwen. De lift ligt op de grens van Strépy-Bracquegnies en Thieu, vandaar de dubbele naam Strépy-Thieu. De meeste mensen beschouwen de scheepslift als een van de Belgische Grote nutteloze werken of Grands travaux inutiles. Het nut ervan was lange tijd omstreden: door de sluiting van de steenkoolmijnen en de teloorgang van de zware industrie, was het scheepsverkeer behoorlijk afgenomen. Het project kostte uiteindelijk meer dan vier keer de oorspronkelijke raming (625 miljoen euro in plaats van 150 miljoen).  Een echte schande !

Die A3 in Napels kan symptomatisch zijn voor wat de kwaal van Zuid-Europa wordt genoemd. De autoweg staat namelijk voor de corruptie die de Italiaanse samenleving van boven tot beneden in haar greep houdt. De aanleg was alleen bedoeld om de lokale bevolking te werk te stellen, zonder dat er aan een economisch nut was gedacht. Italië vormt op die manier de ultieme nachtmerrie van Duitsland. Die Duitsers vrezen dat ze dit soort projecten tot in het oneindige zullen moeten blijven financieren.

Grieks scenario voor Spanje

 

Banken zo corrupt als het maar kan

Banken, een wereld apart

Een stukje werkelijke bankgeschiedenis

Economen maken ons voortdurend wijs dat recessies en depressies een natuurlijk deel vormen, van wat zij de zakencyclus noemen. Mijn historisch overzicht zal iedereen duidelijk maken dat dit niet het geval is. Recessies en depressies bestaan uitsluitend omdat centrale banken de geldaanvoer manipuleren, om er zeker van te zijn dat er meer en meer geld in hun handen komt en steeds minder in handen van het volk. Ze roepen dit af met de woorden recessie en depressie en ze veroorzaken alles zelf. Alles om nog meer geld uit omloop te halen totdat we straks geen echt geld meer hebben en alle werkelijke macht aan de banken is, voor zover ze deze nog niet volledig in handen hebben. Als politici dit al door hebben, spelen ze het spelletje mee. Centrale banken zijn voortgekomen uit geldwisselaars en door hun bestaan kunnen we veel zelfs terug­ zoeken tot aan 48 voor Christus.

Julius Caesar

Julius Caesar trekt de macht terug bij de geldwisselaars om geld te maken. In de bankwereld heet dit geld scheppen en dat is het letterlijk. Daarna laat hij geld slaan om iedereen te helpen. Door deze nieuwe, onuitputtelijke, aanvoer van geld, krijgt hij grote projecten verwezenlijkt, tevens de manier om geld in omloop te brengen. Zodoen­ de kan er eveneens geen tekort op een betalingsbalans van een land ontstaan. Zo wint Julius Caesar de liefde van het volk. Toch, de geldwisselaars haten hem voor het weg­ kapen van hun ordentelijke winsten. Reden genoeg om Julius te laten vermoorden. Per direct na de moord op Caesar haalt men de riem weer aan. Een overvloed aan geld in Rome wordt uit circulatie gehaald. Belastingen gaan omhoog en corruptie idem. 90% van het Romeinse geld wordt per direct uit omloop gehaald. Terugvorderingen van le­ ningen zijn aan de orde van de dag, waardoor vele normale burgers hun landerijen en huizen verliezen. Nu is er nog niet veel veranderd, iedereen die met geld heeft te ma­ ken is wel een beetje corrupt en er is nog steeds te weinig geld in omloop. Er bestaat 4,6% aan werkelijk geld dat in de vorm van munten en briefjes in omloop is gebracht. De rest bestaat alleen in de computer van de zwendelaar, die we bankier noemen.

Christus

Uit overlevering en andere verhalen over Jezus Christus weten we dat hij geldhandelaars, letterlijk, uit de heilige tempel heeft gegooid. Ondanks zijn boodschap van eeu­ wige liefde en barmhartigheid is dit het enige moment in zijn leven geweest waarin hij geweld heeft gebruikt. Toch gaan kerkverhalen niet dieper in op het waarom van zijn handelen! Palestina is op dat moment onder de voet gelopen door Romeinse legers en de Keizer zijn snoet staat op bijna alle munten, waarmee niet één Jood de tempelbelas­ ting wil betalen omdat betalen met een bedrukte munt een directe belediging is aan God. Er is op dat moment maar één munt in omloop welke mag worden geofferd aan God. De halve shekel, een pure zilveren munt zonder enige beeltenis. Ongelukkig ge­ noeg zijn er niet veel shekels in omloop. Geldhandelaars kopen deze steeds weer op­ nieuw op zodat zij over de shekel het monopolie voeren. (Door monopolie op geld kan men vragen wat men wil, waardoor alle Joden keer op keer weer worden opgelicht door deze voorbeeldige voorgangers van onze huidige, welbekende bankiers die nog geen steek veranderd zijn en nog steeds dezelfde streken uithalen. Nu veroorzaken ze zo ge­ zegde recessies, inflaties en financiële depressies. Alles blijft hetzelfde, alleen namen zijn veranderd.) Nadat Christus alle geldhandelaren uit de tempel heeft gegooid begin­ nen ze luid om zijn dood te schreeuwen bij de Romeinse overheersers. Enige dagen la­ ter enfin ... iedereen kent het einde van Christus. Overigens niet aan het kruis gestor­ ven maar tegen een olijfboom gespijkerd door Romeinse soldaten.

Middeleeuwen

Gedurende de middeleeuwen hebben in Engeland goudsmeden de taak van de geldwis­ selaars overgenomen. Steeds vaker beginnen ze papiergeld uit te geven. Onderpand voor het nodige nieuwe papier is altijd goud wat in hun grote kluizen wordt opgesla­ gen. Voor waardepapier is gekozen omdat het uiteindelijk gemakkelijker is mee te sle­ pen dan een partij goud of zilver om goederen te betalen. Na een tijd worden waarde­ papieren uitgeschreven op naam van de drager. Om geen ingewikkeld proces te moeten starten zoals waardepapieren op naam te zetten van iedereen die het toekomt gaan ze waardepapieren uitlenen aan toonder. Zodoende wordt voor de eerste keer geld be­ schikbaar gesteld zonder dat ervoor moet worden getekend. Vanaf dat moment is, eer­ lijk gezegd goud geen onderpand meer voor geld zoals tegenwoordig nog steeds gebrui­ kelijk in de bankwereld. Weinig goudsmeden krijgen na uitreiking van waardepapie­ ren nog bezoek van mensen om goud terug te geven. Zodoende is de oplichterij begon­ nen naar alle volkeren toe vanuit de eerste bankiers, weledele oplichters, goudsmeden. Alle goudsmeden beginnen meer waardepapieren uit te schrijven dan dat ze in goud als onderpand hebben. Niemand kent tenslotte het verschil tussen geld dat wel gedekt is door goud als onderpand of niet. Wel beginnen ze via leningen intresten te vorderen. Rond 1024 is een banksysteem gestart zoals dat nu nog steeds bekend is en werkt. Het systeem wordt Fractioneel Reserve bankieren genoemd omdat er astronomische bedra­ gen worden verdiend aan interesten door geld uit te lenen dat niet eens bestaat, of op zijn minst geen onderpand heeft of ooit heeft gehad. Met ander woorden. De bank bezit het geld niet dat ze uitlenen aan mensen, maar vragen wel intrest. Ze zijn niet bang in die tijd om tot 10 maal meer uit te lenen dan dat ze aan goud bezitten in de middeleeu­ wen. Nu hebben de banken ook nog maar 10% eigen kapitaal om alle leningen te dek­ ken. 95% van alle gelden bestaat in werkelijkheid niet.
De hebzuchtige rekensom hierachter werkt als volgt. Een goudsmid betaalt 6% intrest op alle goud aan de bezitter van het goud. Daarna zal een goudsmid 6% intrest heffen op alle uitgeleende gelden. Volgens de wet is het in feite fraude. Goud is omgezet in waardepapieren en er mogen geen intresten worden geëist. Waarom? Omdat ze negen­ maal meer waardepapieren uitgeven dan er aan goud in een kluis wordt bewaard. De totale frauduleuze som aan intresten komt neer op een totaal van 60% rente. Verder komen goudsmeden van weleer erachter dat ze alle zogenaamde frauduleuze geldstro­men volledig kunnen controleren. Zodoende beheersen ze de ganse economie met daar­ bij alle afhankelijke personen. Waarom ze dit doen? Simpel! De bankwereld wil dat een bepaald percentage van de bevolking niet bij machte is zijn lening terug te betalen en zodoende ontstoken blijft van andere leningen. Zo gaan zaken en mensen, gedwongen, failliet. Geforceerd moeten ze alle spullen die ze bezitten aan goudsmid (bankier) ver­ kopen voor enkele centen, ver onder de werkelijke waarde. Alle geld onzin wordt nu nog steeds bevestigd door huidige civiele wetboeken. Erger. Zelfs belastingdiensten maken gebruik van deze middeleeuwse methoden, terwijl alles draait om diefstal en oplichting ook als het over belastingen gaat. Vandaag de dag hebben ze allerlei mooie kreten zoals: business cycle, boom and bust, recessie en depressie om mensen in de war te brengen en zodoende hun aandacht af te leiden van wat er in de bankwereld echt gebeurd. We worden allemaal opgelicht en getild door banken. De bankwereld is een gesofisticeerde dievenbende, bestaande uit witteboordencriminelen die het vak hebben doorgegeven aan belastingdiensten die mensen verder uit blijven zuigen. Alles in naam van de bank. Daarover later.

Hendrik I

Koning Hendrik I volgt Koning Willem II op in Engeland. Gedurende zijn regentschap besluit hij alle macht die geldwisselaars over het volk hebben aan banden te leggen. Daarvoor creëert hij een nieuwe vorm van geld. Dat geld lijkt op een stok en wordt: Talley Stick genoemd. Hendrik zijn geld is in roulatie gebleven tot 1826. Terwijl er in die 726 Talley Stick jaren wel vele andere munteenheden zijn gekomen en gegaan en zelfs hebben bestaan naast Hendrik zijn geld. Een Talley Stick is een geschaafd, en ge­ polijst stuk hout waar inkepingen worden ingesneden die overeen komen met het geld dat de stok vertegenwoordigd. Daarna wordt de stok in de lengterichting gespleten waarmee de helft van de inkepingen bij de koning in bewaring wordt gegeven en de an­ dere helft kan worden gebruikt om te betalen. Op deze simpele manier wordt de stok beschermd tegen namaak terwijl de andere helft volledig kosteloos in circulatie wordt gebracht zonder rentekosten. Historisch gezien is de Talley Stick het meest succesvolle geldsysteem geweest dat ooit heeft bestaan. Omdat de koning eiste om belastingen in Talley Sticks te betalen is gebruik ervan toegenomen en volledig geaccepteerd als een legitieme manier van geld. Het systeem deed verder wat de koning wilde: de macht over de economie wegnemen bij de geldwisselaars.

Thomas van Aquino

St. Thomas van Aquino zal in zijn verdere leven een leidinggevende filosoof voor de ka­ tholieke kerk worden, waarbij hij betalen van intresten over leningen als fout bestem­ peld omdat men dan één bedrag dubbel moet betalen. Men moet betalen voor geld en men moet betalen voor gebruik van geld. Als nauwgezette volgeling van Aristoteles manier van denken, is zijn mening over geld verweven met die van Aristoteles. De be­ doeling van geld, volgens beiden, is dienen van het volk en het mogelijk maken dat goederen kunnen worden gekocht om een goed leven te kunnen leiden. Intrest is, via deze gedachtegang, een tegenstelling omdat het een niet noodzakelijke last legt op ge­ bruik van geld. Dus, kerkrecht uit de Middeleeuwen verbiedt vragen van intresten en rente over uitgeleende sommen geld. Sterker nog, ze maken er een echte, heuse mis­ daad van. Vanaf dan is vragen van intrest gelijkgesteld met woekeren en men wordt dan ook berecht als woekeraar.

Hendrik VIII

Koning Hendrik VIII bekijkt de wetten over woekeren vanuit zijn eigen standpunt. Zo kan hij geen intresten heffen. Hij komt in conflict met de katholieke kerk als hij de wetten voor woekeren afzwakt waardoor de geldwisselaars in geen tijd hun zilveren en gouden munten weer in omloop kunnen brengen. Weer houden woekeraars de econo­ mie in hun greep. Hendrik besluit door de vele slepende conflicten met de katholieke kerk zich af te keren van de katholieke kerk en roept zich uit tot hoofd van de kerk van Engeland. Alles in de naam van geld en woekeren.

Mary I

Koningin Mary I haalt opnieuw de woekerwetten van stal. Als dank en wraak doen de geldwisselaars hun best om de hele economie in elkaar te laten storten. Ze schorten uitgifte van zilveren en gouden munten op zodat er een heus tekort ontstaat. Iets wat er vandaag de dag eveneens is. Zo controleren banken onze economie en op die manier veroorzaken ze inflatie, depressie en recessie. Geld vast houden! Daarbij is er heel wei­ nig geld in omloop nu. Maar 4,6% van alle geld bestaat. Alle andere rest, 95,4% is vir­ tueel geld. Zodoende controleren banken werkelijk de economie en ook de hoogten van belastingen.

Elizabeth I

Koningin Elizabeth I besluit om haar eigen zilveren en gouden munten in omloop te brengen om zodoende een eind te maken aan de totale verwoesting van de economie door de geldwisselaars. Ze putte uit de publieke schatkist en nam op deze manier de totale controle van geldwisselaars over.

Eerste Centrale Bank van de wereld

Geldwisselaars in Nederland vestigen de eerste centrale bank in de geschiedenis. Ze wordt gevestigd in Amsterdam. Een centrale bank is hetzelfde als een nationale bank. Een grote leugen omdat niet één politicus er iets heeft te vertellen. De bank doet exact wat zijn aandeelhouders zeggen. En dat is NIET de staat. De baas van alle centrale banken of nationale banken in de wereld is de Bank of International Settlements.

Letterlijk het hoofd verloren

Oliver Cromwell wordt gefinancierd door geldwisselaars om een revolutie in Engeland te starten zodat bankiers andermaal controle kunnen krijgen over het geldsysteem. Na veel bloed vergieten weet Cromwell de macht over het Parlement te krijgen, zet koning Charles I af en brengt hem in 1649 ter dood. De geldwisselaars eisen per direct hun macht weer op en dompelen Engeland vele tientallen jaren onder in kostbare oorlogen om weer grip op de volledige economie te kunnen krijgen. Ook eisen ze een paar vier­ kante kilometer eigendommen in het centrum van Londen wat later bekend wordt als City of London.

Huize Stuart

Onze edele geldwisselaars krijgen het weer moeilijk als de zogenaamde Stuart konin­ gen aan het bewind komen. Charles II en James II geven geen vingerbreed toe aan de geldwisselaars. De ruzie tussen hen loopt zo hoog op dat geldwisselaars toenadering zoeken in Nederland waar de centrale bank al enige tijd een feit is. Ze krijgen Willem van Oranje zover om, met gelden van de Engelse geldwisselaars, Engeland aan te val­ len en de troon in te nemen. Na een succesvolle invasie neemt Willem van Oranje, nu als Willem III, de Engelse troon in 1689 over.

Armoede in Engeland

Na 50 jaar van dure oorlogen voeren is de Engelse overheid zo arm als Job en kloppen bij de geldwisselaars aan om het noodzakelijke geld te lenen zodat ze hun politieke be­loften kunnen nakomen. De geldwisselaars stemmen toe onder voorwaarde van het stichten van een centrale bank met de macht om geld uit gebakken luchtsferen te tove­ren. Of geld uit niets te creëren. De bank krijgt de naam Bank of England om de be­volking zand in de ogen te strooien, als was het een deel van de overheid. Niet één cen­trale of nationale bank wordt gecontroleerd door een overheid. Allen zijn particuliere banken die aandelen uitgeven en bezitten van andere particuliere banken om zodoen­de kapitaal op te bouwen. Ook de nieuwe Bank van Engeland geeft aandelen uit om een startkapitaal op te bouwen. Niet één privé­persoon wordt ooit bij name genoemd. In plaats van een kapitaal op te bouwen van £1.250.000 om te starten krijgen ze niet meer bij elkaar dan £750.000. Toch, gaat de bank van start omdat ze nu eenmaal geld uit de gebakken lucht mogen toveren. Ze beginnen gelden uit te lenen die vele malen hun kapitaal te boven gaan en berekenen hierover rente. Een van de directeuren van de Bank van Engeland heeft het als volgt onder woorden gebracht: De bank heft rente over alle gelden die ze uit het niets tovert. De bank leent zoveel geld aan de overheid als de gemachtigden willen hebben onder één enkele conditie. Ze moeten alle schulden terugbetalen via het opleggen van directe belastingen bij de bevolking van een land. De Bank van Engeland, zoals alle andere centrale - en nationale banken, doen niets anders dan het namaken van een nationale munt om er zelf beter van te worden. Alle Westerse landen vallen tegenwoordig onder de controle van privé banken en zijn zo­ doende overgeleverd tot het betalen van directe belastingen die worden opgelegd door enkele rijke mensen. We zijn overgeleverd aan plutocraten die slavernij in stand hou­ den. Vlak nadat de Bank van Engeland vorm heeft gekregen valt het openlijk de Tal­ ley Stick aan, omdat ze deze vorm van geld niet kunnen controleren.

De Bank van Engeland

In de volgende vier jaar brengt de Bank 1.280% meer geld in omloop. Zodoende loopt de staatsschuld op van £1.250.000 tot £16.000.000. We gaan nu dieper op de leugen economie en economisch rekenen in, om u een duidelijk beeld te geven waarom ban­ ken zoiets ongevraagd doen. Veronderstel dat er in een economie 5.000.000 van wat voor muntsoort ook ronddwaalt en de centrale - of nationale bank brengt in sneltrein­vaart het bedrag van 5.000.000 naar 20.000.000 via leningen en andere manieren van geldhandel, brengt een bank de waarde van de eerste 5.000.000 in circulatie terug naar 25% van de huidige waarde. Daarbij komt dat de bank eveneens controle heeft over de 75% in omloop gebrachte gelden en als klap op de vuurpijl veroorzaken ze op deze manier inflatie waardoor alle geld minder waard wordt voor iedereen en prijzen inclusief rente omhoog gaan. Indien geld minder waard is, worden mensen gedwon­gen om naar een bank te gaan om geld te lenen. Ze willen winkels en andere bedrijven rollende houden om hun eigen bestaan te verzekeren. Als de nationale bank op een be­paald punt tevreden is over de hoeveelheid schulden die zijn ontstaan in het land, zal diezelfde bank ervoor zorgen dat er nog weinig leningen worden verschaft of zelfs alle leningen voor onbepaalde tijd opschorten. Nu wachten de banken rustig af totdat er genoeg schuldenaars failliet zijn gegaan zodat een bank zich, door civiele rechtspraak geholpen, mag verlagen tot het niveau van een ordinaire bandiet, om alle bezittingen van schuldenaars op te kopen voor een schijntje van de werkelijke prijs.

Nationale ban­ken hebben geen last van inflatie, omdat ze bij een tekort aan geld even bij drukken.

Ontstaan van Rotschild

Amschel Bauer verandert zijn naam in Amschel Rotschild en begint de Rotschild dy­ nastie. Snel leert hij dat er meer profijt zit in uitlenen van geld aan adel en landen om­ dat geleende sommen geld groter zijn maar ook dat er extra belastingen kunnen wor­ den opgelegd aan het volk zodat hij steeds verzekerd is van terugbetalingen. Hij begint zijn vijf zonen te trainen in de kunst van geld creëren uit gebakken lucht. Na voldoen­ de training stuurt hij hen uit naar verschillende landen.

Verantwoording afleggen voor een goede economie

In Engeland wordt Benjamin Franklin ondervraagd door de directie van de Bank van Engeland omdat ze willen weten hoe het komt dat er zoveel welvaart is in Amerika. Dat is simpel, zegt hij. In de kolonie hebben we ons eigen geld. We hebben ons geld Koloniale Scrip genoemd. We geven het uit in hoeveelheden die noodzakelijk zijn om aan de vraag van de handel te voldoen zodat alle industriële benodigdheden gemakke­ lijk kunnen worden aangekocht en verkocht. Omdat we ons eigen papiergeld maken, controleren we als staat de koopkracht, en moeten we geen rente betalen aan iemand. Naar aanleiding van Franklin zijn verklaring, dringt de Bank van Engeland erop aan om de Currency Act er nog datzelfde jaar aan te nemen via het parlement. Deze wet verplicht de kolonie Amerika alle belastingen voortaan in zilver en goud te voldoen. In Franklin zijn Biografie lezen we het volgende:
In slechts één enkel jaar waren er zoveel veranderingen opgetreden. Alles was anders­ om en een depressie vertoonde zich zo erg dat alle straten in de kolonie gevuld waren met werklozen. De kolonie werd leeggezogen door de opgelegde belastingen vanuit En­ geland. De mensen werden steeds meer ontevreden.
Hieruit voort is de eerste Amerikaanse revolutie ontstaan. De Amerikanen tegen de le­ gers van Engeland, gesponsord door Engelse banken. Engeland verloor.

Recessie in Amerika

De revolutie start. Er is nu een groot tekort aan goud en zilver waardoor de kolonie ge ­ noodzaakt is geld bij te drukken om de oorlog te blijven financieren. Aan het eind van de oorlog is er ongeveer $500.000.000 in omloop in plaats van de nodige $12.000.000. Na de oorlog is de munt dan ook volledig waardeloos waardoor de prijs van een paar laarzen oploopt tot $5.000. Zie het gevaar van teveel geld printen. Dat is echter geen reden om maar 4,6% echt geld in omloop te hebben zoals nu het geval in Europa. De bank heeft nu een totaal van 10% aan onderpand in geld, aandelen en onroerende goe­ deren maar door het weinige geld in omloop is niet één bank in staat bij een toeloop ie­ dereen uit te betalen. Er zal dan overgegaan worden tot devaluatie van een munt. Hierdoor worden alle tegoeden bij een bank tot 0 herleid. President Clinton heeft deze wet goedgekeurd op het einde van zijn presidentiële ambtstermijn. Hierdoor kan de FED, als ze in het nauw wordt gebracht, alle tegoeden op 0 zetten. Deze wet zal, indien toegepast, worden doorgedreven naar alle landen van de wereld omdat de FED 16% aandelen, met vetorecht, in de BIS heeft en in deze kan in haar hoedanigheid deze charter via alle centrale - en nationale banken in de hele wereld opleggen. Ineens zijn we dan allemaal even rijk, of arm, zo u wenst.

Vechten voor een centrale bank

Na de Amerikaanse Revolutie wil het Congres dat er een private centrale bank wordt gesticht om het tekort aan geld in omloop op te lossen in Amerika. Hiervoor benaderen ze Robert Morris, een geweldig rijk persoon die gedurende de oorlog alleen maar rijker is geworden door het verhandelen van oorlogsmaterialen. Hij sticht de eerste centrale bank in Amerika genaamd, de Bank van Noord Amerika, dat een mandaat krijgt van vier jaar en een kopie is van de Bank van Engeland. Deze bank is weer een kopie van de Centrale bank van Nederland. Ook de Amerikaanse centrale bank krijgt het man­ daat om aan Fractioneel Reserve Bankieren te doen. Een mooi woord om gelden uit niets te toveren en intresten te vragen op deze leningen. Ook hier is de naam Bank van Noord Amerika uitsluitend gekozen om het volk zand in de ogen te strooien.

Er is geen enkele overheidsbemoeienis. De bank is privé bezit.

In 1785 wordt Robert Morris gedwongen om zijn bank te sluiten omdat geen enkele maatregel iets heeft opgebracht.
Nog vele malen zal in Amerika een nieuwe vorm van centrale banken worden opgezet tot en met de huidige FED die nog steeds op dezelfde frauduleuze manier te werk gaat.

Frankrijk gaat ook overstag

In Frankrijk wordt de Franse Nationale bank opgericht. Toch, Napoleon heeft deze bank nooit vertrouwd omdat hij een schuldeloze staat na blijft streven. Zijn overweging is zeer simpel geweest. Als een staat afhankelijk is van bankiers en hun geld, zijn het banken die een staat regeren en kan een regering niets controleren. Letterlijk zei hij het volgende: De hand die geeft is dezelfde hand welke neemt. Geld heeft geen moe­ derland en bankiers hebben geen vaderland gevoel, ze zijn alleen uit op winst.

Frankrijk uitgekocht

President Jefferson besluit Napoleon $3.000.000 aan goud te betalen in ruil voor een stuk Franse grond in Louisiana ten westen van de Mississippi. Napoleon brengt met dat goud een leger op de been om Europa te veroveren en alle nationale banken te ont­ mantelen. De Bank van Engeland begint snel geld uit te lenen aan alle naties die ten strijde willen trekken tegen Napoleon, omdat ze aan oorlog nu eenmaal ook heel erg veel geld verdienen. Pruisen, Oostenrijk en Rusland komen in diepe schulden door al­ leen maar te proberen Napoleon tegen te houden. In 1807 besluit Nathan Rotschild persoonlijk een scheepslading goud via Frankrijk naar Spanje te smokkelen om daar een aanval van de hertog van Wellington tegen Napoleon te financieren.

Tweede gevecht om een centrale bank

Er wordt in het Amerikaanse Congres een poging ondernomen om de vergunning voor de Eerste Bank van de Verenigde Staten te hernieuwen. Echter, steeds meer senatoren komen in het geweer om de bank volledig af te maken. De nationale pers komt met ver­halen over de bank en noemt het een grote zwendelarij en een aanfluiting. Nathan Rotschild waarschuwt de Amerikanen. Als het congres de vergunning niet verlengt, zullen ze worden ondergedompeld in de ergste oorlog die ze ooit hebben meegemaakt. Het congres buigt niet voor deze uitlating en in 1812 trekken de Britten ten strijde tegen Amerika.
Daar krijgen ze een goed pak slaag, omdat ze ook nog bezig zijn Napole­on te bestrijden.
In 1814 vertrekken de Britten met de staart tussen de benen uit Ame­rika.
In dat zelfde jaar valt Wellington het leger van Napoleon aan waarna Napoleon wordt gevangen genomen en naar Elba wordt verbannen. Napoleon ontsnapt in 1815 met hulp van hoge legerofficieren en vlucht naar Parijs waar Franse troepen, trouw aan de huidige koning Lodewijk XVIII hem willen inrekenen. Zijn charismatisch voor­komen en handelen laat dit gedeelte van het Franse leger andermaal voor hem kiezen zodat hij in maart weer keizer is. Enkele maanden later komt de grote confrontatie bij Waterloo waar het Napoleontische leger in de pan wordt gehakt.
Rotschild, die Wel­lington niet vertrouwd, stuurt een eigen koerier naar Waterloo. 24 uur voordat de Wel­lington het goede nieuws brengt, is Rotschild al op de hoogte.
Rotschild spoedt zich di­rect naar de beurs waar hij aandelen en obligaties, zogenaamde Britse staatsobligaties, begint te verkopen. Alle aanwezige handelaren denken dat hij al weet dat Napoleon heeft gewonnen en beginnen eveneens alles te verkopen. Ongegeneerd begint Nathan Rotschild via een paar tussenhandelaren alle verkochte aandelen en obligaties van de Bank van Engeland voor een zacht prijsje op te kopen.

Zo wordt Rotschild in één dag eigenaar van de Bank van Engeland en controleur hij de Britse geldstroom.

U weet nu hoe Nationale of Centrale banken worden 'opgekocht.'

In nauwelijks 17 jaar is Rotschild zijn beginkapitaal van £20.000 aangegroeid tot £50.000.000. Een kapitaalvergroting van 2.500 maal het originele kapitaal.
Dat is waarom banken altijd oorlogen supporteren. Oorlogen brengen gigantische winsten op. Ze onderhouden beide zijden met geld en ze weten dat de verliezer altijd zal worden ge­dwongen te betalen. Banken maken zelfs uit wie er een oorlog wint, omdat alleen een leger kan winnen dat voldoende geldmiddelen tot zijn beschikking heeft.

Eindelijk een tweede bank

Nadat in 1816 een tweede Nationale bank in Amerika is opgericht, op dezelfde fraudu­ leuze manier met geldzaken bezig zoals al uitvoerig beschreven, wordt Andrew Jack­son tot president gekozen. Omdat hij de oorlog verklaart aan de bank, probeert hij op alle manieren de bank buiten alle gouvernementele beslissingen te houden. Om dit te bereiken moet hij zelfs 2.000 federale bedienden ontslaan.
In 1832 wil de bank een ver­lenging van vier jaar van het mandaat. Het Amerikaanse congres stuurt de aanvraag naar de president om de nieuwe volmacht te laten ondertekenen. President Jackson weigert echter de verklaring te tekenen omdat er veel teveel buitenlanders aandelen in de Ame­rikaanse nationale bank hebben.

Zijn voortdurende weigeren, zelfs na zijn herverkie­zing waaruit het vertrouwen van het volk naar hem toe zeer duidelijk heeft gesproken, besluit het congres om de president in 1835 te censureren.

In 1838, om precies te zijn 30 januari van dat jaar, onderneemt Richard Law­rence een moordpoging op de presi­dent maar het streven mislukt. Hij wordt opgepakt maar vrijgesproken omdat hij zoge­naamd gek zou zijn. Later heeft Lawrence gezegd dat machtige Europeanen hem de moord hebben opgedragen en hebben beloofd om hem te beschermen als hij zou wor­den opgepakt. Jackson zei het anders: Ik heb de bank afgemaakt.

Amerikaanse burgeroorlog

De Amerikaanse burgeroorlog is nooit begonnen om slaven in het zuiden te bevrijden. Dat was een bijkomstigheid. Er is een andere reden waarom de burgeroorlog is uitge­ broken. President Lincoln heeft dat zelf duidelijk onder woorden gebracht. Ik zie geen enkele noodzaak om me te bemoeien met de slavernij in het zuiden. Ik heb denkelijk geen enkel recht om daar tegenop te komen. Ik heb maar één enkel reden en dat is de unie beschermen. Als ik de unie zou kunnen beschermen zonder één enkele slaaf te be­ vrijden zou ik daar zeker voor kiezen.
Alle zuidelijke staten verkeren op dat moment in een verslechterende economische im­ passe, ontstaan door noordelijke industrieën die alle zuidelijke handelaren verbieden om goedkopere Europese goederen aan te schaffen. Als tegenprestatie kopen Europeanen geen katoen meer van het zuiden. Zodoende worden alle zuidelijken gedwongen meer te betalen voor dezelfde goederen, en hebben bovendien minder inkomsten omdat ze katoen niet langer kunnen verkopen aan één van de grootste afnemers. Daar zagen de bankiers eens te meer een opportuniteit om Amerika mee te sleuren in een geldver­ slindende burgeroorlog.
President Lincoln gaat echter niet lenen om zijn soldaten te betalen. Hij geeft opdracht om $450.000.000 nieuwe biljetten te drukken. Deze nieuwe biljetten werden met groene inkt bedrukt op de achterzijde om hen te kunnen onder­ scheiden van andere biljetten in omloop. De zogenaamde greenbacks zijn alleen nood­zakelijk om soldij en goederen te betalen voor de troepen. Lincoln zou de laatste presi­dent zijn die schuldenvrij geld in de staat zou pompen.
Hij zegt daarover het volgende: De staat moet alle nodige gelden creëren, uitgeven en kosteloos in omloop brengen, noodzakelijk om aan het spenderen van het volk te voldoen en om koopkracht te garan­ deren voor iedereen.
Uit de bankwereld komt de volgende boodschap: Als deze financiële politiek, ontstaan in de Noord Amerikaanse Republiek, voort blijft duren. Als deze overheid zijn eigen geld blijft maken zonder bijkomende kosten, alle kosten betaalt zonder kosten zal het alle geld hebben om alle noodzakelijke aankopen te kunnen doen. Er zal een precedent worden geschapen in de geschiedenis van alle beschaafde landen in de wereld. De her­senen en rijkdom van heel de wereld zullen dan naar Noord Amerika gaan. Dat land moet worden vernietigd of het zal elk land in de wereld vernietigen.

Duidelijke taal, of niet? Of waren ze alleen maar bang om de economische controle te verliezen?

Lincoln verslagen

Bankiers slaan terug met een National Banking Act die door het congres wordt goed­gekeurd. Lincoln moet het laten gebeuren omdat hij eveneens hun autoriteit nodig heeft om een nieuwe lading greenbacks goed te laten keuren.

De wet bestaat eruit dat van nu af aan alle staatsgelden worden gecreëerd als schuld, zodat alle mensen directe belastingen moeten gaan betalen.

Boven alles heen staat de wet toe dat de nieuwe Nationale Bank zelf geen belastingen moet betalen.
Door de jaren heen hebben nationale banken zoveel obligaties bij elkaar gespaard dat er een totale controle is van alle over­heden op de wereld. Niet de regering regeert maar de bank regeert een land. Het is on­mogelijk om alle 'schulden' af te betalen omdat ze te hoog zijn opgelopen. Er zou door afbetalen van schulden niet genoeg onderpand zijn om alle geleende gelden in circula­tie te dekken waardoor het geldsysteem, eigenlijk horen we schuldensysteem te zeg­gen, volledig in elkaar zou storten.
Later dat jaar biedt Tsaar Alexander II zijn hulp aan Lincoln aan. Alexander waarschuwt zowel Engeland als Frankrijk om zeker geen oorlog te beginnen tegen Amerika omdat hij dat als een rechtstreekse oorlogsdaad aan zijn adres zou betitelen en Amerika te hulp zal schieten.
Om zijn woorden kracht bij te zetten stuurt hij een groot gedeelte van zijn vloot naar San Francisco. Alexander weet wat er hem te wachten staat als Amerika weer onder controle van centrale bankiers komt te staan. Hij tracht hierdoor een uitbreiding van het centrale bankimperium te voorkomen om zo de naderende dreiging voor Rusland te stoppen, omdat daar al een centrale bank is buiten gesmeten met hulp van Napoleon.
In 1864 wordt president Lincoln herkozen. Hij schrijft het volgende neer: Macht van geld drukt op de natie als er vrede is en zweert samen tegen ons als er verschillen van mening zijn. De bankwe­ reld is meer despotisch dan een koninkrijk, erger dan autocratie en egoïstischer dan bureaucraten.
Op 14 april 1865 wordt Lincoln neergeschoten waarna hij later overlijdt aan zijn verwondingen. Men moet nog ruim 70 jaar wachten totdat er bekend wordt dat de bankwereld achter de moord zit van Lincoln. Dit nieuws wordt pas in 1934 openbaar gemaakt door de Canadese advocaat, Gerald G. McGeer.
McGeer heeft het bewijs via Secret Service agenten doorgespeeld gekregen waaruit blijkt dat Booth een huurling is geweest van niet met naam genoemde internationale bankiers.
McGeer zijn toespraak ging ongeveer als volgt: Abraham Lincoln, de vermoorde bevrijder der slaven, was vermoord door een doordacht plan van een groep afgevaardigden uit de in­ ternationale bankwereld, die bang waren voor de president van de Verenigde Staten zijn Nationale Credit ambities. Er was maar één groep in de wereld die belang had bij de dood van Lincoln. Dat waren de mensen die tegen zijn nationale muntprogramma waren en die de hele burgeroorlog hebben bevochten tegen zijn Greenbackbeleid.
Mc­Geer maakt verder duidelijk dat er nog een reden is geweest om Lincoln dood te heb­ben. Ze willen namelijk alle goud controleren en de Amerikaanse munt als goudstan­daard invoeren. Alles gaat regelrecht in tegen de president zijn politiek voor gebruik van Greenbacks, uitsluitend gebaseerd op vertrouwen en krediet van de Verenigde Staten.
8 jaar na Lincoln zijn dood, wordt zilver gedoodverfd als waardeloos en goud de hemel in geprezen zodat de goudstandaard een feit is. Er zit natuurlijk een Europese gedachtegang achter goud als standaard. Een delfstof als goud, relatief schaars, is ge­makkelijker te monopoliseren dan bijvoorbeeld zilver dat alweer meer voorkomt. Zie hier de enige reden waarom goud is gekozen als standaard. Nu is daar olie voor in de plaats gekomen. Straks zal dat waarschijnlijk water worden of misschien lucht. Ze ver­zinnen wel weer wat.
Amerikanen hebben het na de burgeroorlog heel zwaar gehad omdat Lincoln zijn Greenbacks uit omloop zijn genomen. Nu centrale banken alles overnemen in Amerika, halen ze tegelijkertijd veel geld uit circulatie.

Als er geld uit circulatie wordt gehaald ontstaat er een recessie.

In 1866 is er nog $1.800.000.000 in omloop maar in 1886 nog ongeveer $400.000.000. Geld is schaars geworden. We bere­kenen over twintig jaar een 760% verlies aan koopkracht en er worden geen nieuwe le­ningen meer uitgegeven terwijl bestaande leningen wel moeten worden afbetaald. Dat zien we nu ook in Amerika met de welbekende hypotheekcrisis. En in het huidige Europa!
In 1876 is ongeveer eenderde van alle mensen in Amerika werkeloos door manipuleren van de geldstroom in Amerika. Eigenlijk hetzelfde bankspelletje zoals nu in Amerika en Europa. Mensen beginnen te roepen om Greenbacks en zilvergeld. Congresleden roepen een nieuw orgaan in het leven dat het probleem moet onderzoeken. Al gauw we­ten ze wat er precies aan de hand is. Bankiers zijn volop bezig geld uit de samenleving te halen waardoor tekorten aan geld ontstaan. Ondanks hun rapport, waardoor ban­ken in het ongelijk worden gesteld doet het congres, zoals zo dikwijls, niets. Er breken rellen uit vanaf Pittsburgh tot Chicago. Bankiers roepen spoedvergaderingen bij el­kaar en komen tot het besluit niets te doen omdat ze nu de volledige controle over de economie in Amerika hebben. Verder besluiten de bankiers om alles te doen om uitgif­te van nieuwe Greenbacks te stoppen en tegen te houden. Lobbyisten worden uitgezon­den om congresleden te bewerken en om te kopen indien noodzakelijk. Door aanhou­dende onlusten besluiten ze de Sherman Law toe te staan waardoor een gelimiteerd aantal zilveren dollars kunnen worden uit gegeven om gemoederen te bedaren. Toch wil dat niet zeggen dat iedereen die met zilver aan komt zetten ook werkelijk zilveren dollars krijgt. Goud blijft in deze woelige tijden de standaard ondanks groot geldtekort bij vele mensen. Bankiers kennen geen scrupules. Hoewel de Sherman Law ervoor zorgt dat er weer wat geld in omloop komt, blijft het besef bij alle bankiers dat ze nog steeds complete controle over Amerikaanse economie hebben.
Zoetjes aan staan ban­ken weer leningen toe, die langzamerhand de depressie na de burgeroorlog oplossen. Jarenlang laten banken de economie opleven om dan weer een depressie af te roepen om duizenden huizen en boerderijen voor een appel en een ei op te kunnen kopen.
Rond 1890 waarschuwen bankiers het congres dat ze bij machte zijn, om ruim 70% van alle boerderijen ten westen van de Mississippi en duizenden ten oosten van de Missis­sippi, op te kunnen eisen en verkopen.
Het kan niet uitblijven. Een jonge senator, Wil­liam Jennings Bryan uit Nebraska, dan amper 36 jaar, staat op en maakt van de gele­genheid gebruik een emotionele toespraak af te steken met als titel 'een doornen kroon en een gouden kruis' waarin hij het volgende verteld:

"we zullen antwoord geven op hun dwang voor een gouden standaard door te zeggen, u zult niemand verpletteren door te moeten werken voor een doornen kroon, u zult het volk niet kruisigen voor een gouden kruis."

De bankiers roepen alle industriëlen op om het volk onder druk te zetten door hen te vertellen indien Bryan zou worden gekozen er voor niemand nog werk zou zijn. Spijtig genoeg slagen ze in hun opzet met deze tactiek. Bryan wordt niet verkozen, al wordt hij maar door een zeer nipte meerderheid verslagen.
Ook in het Vaticaan is het in die tijd niemand ontgaan wat er werkelijk speelt in Ame­rika. Paus Leo XIII zegt het volgende over woekeren. "Aan de ene kant bestaat er een menigte die in bezit is van alle macht omdat ze eigenaar zijn van alle rijkdom, die ook daardoor alle arbeid en handel beheerst. Ze manipuleren in hun eigen voordeel, en voor hun eigen doelen en stellen alles in het werk om deze te bereiken, zelfs de staat is niet veilig omdat ze daar ook alles te vertellen hebben.
Aan de andere kant zien we be­hoeftigen en onmachtige menigten van mensen afzien en tekort hebben. Onbaatzuch­tig woekeren wat al meer dan eens door de kerk sterk is veroordeeld bestaat nu in een andere vorm maar er blijft dezelfde schuldige en schuld.
Woekeren wordt nog steeds gepraktiseerd door hebzuchtige en hebberige mensen ... op een dergelijke manier heb­ben een klein aantal ontzettend rijke mensen een mogelijkheid opgebouwd om de mas­sa armen te laten werken voor hen als slaven."

Een nieuwe vernieuwing

In de vroege jaren van de 20 e eeuw steken Rotschild en Jacob Schiff de koppen bij el­ kaar om een nieuwe centrale bank voor Amerika op te richten. Schiff besluit een rede te houden voor de raad van de Kamer van Koophandel in New York, waar de volgende dreigende tekst in staat.
"Totdat we een Centrale Bank hebben met de mogelijkheid adequate controles uit te voeren over kredieten, zal dit land de grootste en meest verregaande financiële paniek kennen van zijn geschiedenis."
In hetzelfde jaar komt J.P. Morgan naar buiten en laat op een, op dat moment alles ­ zins, geheime manier de beurs crashen. Ze weten namelijk dat er duizenden kleine bankiers zijn met maar 1% geld van het totale kapitaal dat ze vertegenwoordigen. De rest is geld dat getoverd wordt uit de spreekwoordelijke gebakken lucht. In enkele da­gen loopt iedereen hard om zijn geld van alle banken te halen. Niemand hoeft enige uitleg over wat er met de kleine bankjes is gebeurd!
Morgan treedt nu in het voetlicht en maakt publiek bekend dat hij persoonlijk alle fa­lende banken zal helpen. Wat er niet bij verteld wordt, is dat hij dit zal doen door geld te toveren uit niets. En wat gebeurt er dan? Wat een verrassing. Het congres laat het hem doen. Een zoveelste gemiste kans om de centrale banken te stoppen. Om de leugen bloot te leggen. Dus, Morgan fabriceert snel $200.000.000 en laat het versche­pen naar zijn eigen banken om het uit te laten lenen maar natuurlijk met rente. Na­tuurlijk, de niet beter wetende massa krijgt weer vertrouwen in geld, maar nog belang­rijker, de centrale bank is nu in handen van een paar van de grootste banken in de we­reld. Allemaal door geld uit gebakken lucht te toveren.
Door het voorkomen van een to­tale financiële paniek, wordt Morgan door de directeur van Princeton University, Woodrow Wilson, binnengehaald als een held. Woodrow Wilson brengt in zijn rede ar­rogant naar voor: "Al deze moeilijkheden kunnen worden voorkomen indien we zes of zeven mensen van het kaliber van Morgan zouden benoemen."
President Roosevelt benoemt na de geldaffaire direct een Nationale Monetaire Com­missie die wordt bevolkt door vrienden en vakgenoten van Morgan.
De voorzitter is Se­nator Nelson Aldrich, afkomstig van Rhode Island, en iemand die de rijkste bankiersfamilies uit zijn streek vertegenwoordigt. Zijn dochter trouwt later met John D. Rockefeller en krijgen samen vijf zonen waarvan er twee zeer 'bekend' zijn geworden.
Nelson wordt in 1974 Vice president van de V.S. en David zou in de toenmalige toekomst voorzitter worden van de beruchte Council on Foreign Relations.
Senator Aldrich stelt direct voor om een 'studiereis' naar Europa te organiseren om daar de nodige kennis op te doen in de bankwereld.
Hij consulteert een jaar lang alle private centrale bankiers in Enge­ land, Frankrijk, en Duitsland. Of om het anders te zeggen: hij vraagt raad aan Rot­schild, Rotschild en nogmaals Rotschild.
En dan komt na zijn terugkomst het prijs­ kaartje van zijn trip: $300.000. In die tijd een fortuin en een schandaal maar natuurlijk nooit openbaar gemaakt. Aldrich zet daarna door maar zijn wet haalt bakzeil. De bankiers zien duidelijk dat ze nog te weinig support hebben in de Senaat.
Ze beginnen natte dweil Woodrow Wilson te polsen om zich verkiesbaar te stellen voor de post van president. Ze starten een zware financiële campagne ter ondersteuning van hun uitgekozen democratische kandidaat. Er wordt zelfs een bankier, Benard Baruch, speciaal benoemd voor het project Wilson, geflankeerd door een historicus, James Perloff. Enkele maan­den later wordt Woodrow Wilson gekozen tot president en J.P. Morgan, Paul Warburg en Bernard Baruch komen met een nieuw plan om het Federal Reserve System op te zetten.
Hoewel deze 'wet' in feite exact dezelfde betekenis heeft als Aldrich voordien heeft voorgelegd, maar toentertijd anders omschreven is geworden, krijgt de wet nu de fiat van het congres.
Alfred Cozier maakt wel gewag over de aangenomen wet. "Deze wet is precies wat Wall Street en grote banken al 25 jaren willen. Private in plaats van publieke controle over geld. Ze worden wettelijk in staat gesteld om de staat te beroven en het volk buiten een algemene controle te houden, om dan de macht te vestigen bij banken, en geld te creëren of te onthouden aan het volk."
Charles Lindbergh Sr. zei hierover het volgende: "Deze wet opent de grootste schatkist op aarde. Als de president deze wet onderschrijft dan zal de onzichtbare regering over en van het geld wettelijk zijn gemaakt. Het publiek zal het niet per direct merken maar over een paar jaar. Dit is de zwaarste misdaad ooit begaan door een regering."
Door zijn onophoudelijke kritiek op de bankwereld wordt uiteindelijk de kleinzoon van Lindbergh ontvoerd. De ontvoering wordt nooit opgelost. Bekend is dat onschuldige mensen hiervoor zijn terechtgesteld, zoals zo dikwijls.
En zo is de FED ontstaan. Een congregatie van privé banken die alles uitmaken over de gehele wereld voor alle banken, landen en volkeren. Ze streven niet eens naar een geldsysteem maar houden een schuldensysteem in stand.
Uit hen zijn voortgekomen: BIS, IMF en de Wereldbank.

En die zijn er niet om arme landen te helpen maar alleen om de westerse banken nog rijker te maken. Alles in de bankwereld is gebaseerd op leugens, bedrog, fraude en witwassen. Toch schijnen ze immuun te zijn voor belasting­diensten en justitie. Waar ligt hiervoor de oorzaak?
Bij regeringen, omdat ze onder één hoedje spelen. Alle centrale banken zijn leugens en houden inflatie, recessie en depres­sie in stand.

Een centrale bank is niet meer dan een zootje aandelen van privé banken en het mandaat van een regering met een politieke benoeming waardoor een directeur zich gouverneur mag noemen.

We zullen even een lijstje maken van banken die alles bij de FED te vertellen hebben en waarom ze invloed hebben over de gehele financiële wereld in alle landen van die­ zelfde wereld. Rothschild Bank of London, Warburg Bank of Hamburg, Rothschild Bank of Berlin, Lehman Brothers of New York, Lazard Brothers of Paris, Kuhn Loeb Bank of New York, Israel Moses Seif Banks of Italy, Goldman ­Sachs of New York, Warburg Bank of Amsterdam en Chase Manhattan Bank of New York.

Om uit te laten schijnen dat de FED een zogenaamde gouvernementele organisatie is worden er 2 van de 7 leden van de raad van Gouverneurs benoemd voor vier jaar.

Hoe wordt geld uit niets gecreëerd?

Daarvoor hebben ze een vierstappen proces in het leven geroepen dat schijnbaar veel voorstelt maar in feite op niets is gebaseerd.
Ik attendeer er u op. Zoals het in Amerika werkt, zo werkt het overal, in Europa, Australië, Azië en Japan om maar enkele landen en werelddelen te noemen.
Namen zijn een beetje anders of op een ietsje andere manier ingekleed maar de oplichting en witwas­ sen van geld druipen ervan af.
1) Het 'Federal Open Market Committee' staat de inkoop van staatsobligaties toe.
2) De FOMC geeft vervolgens toestemming aan de FED om ze in te kopen.
3) De FED op zijn beurt betaalt elektronisch de nodige kredieten uit aan de banken, waarbij hoort te worden opgemerkt dat deze kredieten op niets zijn gebaseerd omdat er niets is. Wettelijk gezien heet zoiets: 'vals geld in omloop brengen en witwassen van geld' omdat de oorsprong van geld volgens de wet bekend hoort te zijn.
4) De bank die deze kredieten krijgt overgemaakt, gebruikt dit depositogeld als onder­pand om leningen uit te schrijven minimaal 10 tot 33 keer meer dan er aan deposito in de bank aanwezig is en allemaal met rente. (dit is oplichting en fraude)
Laten we een keer kijken naar het inkopen van 1.000.000 aan obligaties. De centrale bank creëert deze 1.000.000 uit het niets en maakt dit over naar de bank. De bank op zijn beurt maakt van deze 1.000.000 nu minimal 10.000.000 tot 33.000.000 om uit te lenen. Om geld uit de samenleving te halen en een recessie af te kondigen doen ze het tegenovergestelde. Een centrale bank verkoopt 1.000.000 aan obligaties in zijn bezit en er wordt per direct 10.000.000 tot 33.000.000 aan geld uit de samenleving getrokken. Zo controleren banken de economie, omdat economie is gebaseerd op schulden en niet op geld.

Eerste Wereldoorlog

Oorlog is altijd voor alle banken al een lucratieve geldhandel geweest. Maar door nog steeds te moeten voldoen aan de goudstandaard, ook in Europa, willen de oorlogszuch­tige Europese landen de oorlog staken omdat ze niet meer belastingen kunnen eisen van hun bevolking. De Rotschild banken hebben al veel geld gepompt in de oorlogsma­chines van Engeland, Frankrijk en Duitsland. Nu zien ze hun grote winsten in gevaar komen.
De regeringen komen overeen om de goudstandaard los te laten en in plaats daarvan met obligaties te gaan werken en hun munt aan de Amerikaanse dollar te hangen die nog steeds aan goud gerelateerd is.
Terugbetaling kan over lange duur geschieden maar natuurlijk moet er garantie zijn dat belastingen gestaag omhoog gaan.
Punt van de overeenkomst: alle betrokken landen moeten wel hun goud afgeven aan de banken. Dus, zetten de landen hun oorlog voort en zijn ze afhankelijk gemaakt van de FED. Om zeker te zijn dat de oorlog nog wat voortduurt wordt ook Amerika uitgenodigd om deel te nemen waardoor de oorlog anderhalf jaar langer heeft geduurd dan de bedoeling. In Amerika wordt snel een Oorlogsindustriële Raad opgericht met de bankier Bernard Baruch aan het hoofd ervan.

Volgens historicus James Perloff verdienen Baruch en Rockefeller gezamenlijk ongeveer 200 miljoen dollar in deze korte oorlogsperiode.

Vele mensen denken nu nog steeds dat het onderpand voor geld goud is. Vergeet het! En dan nog, wie denkt u dat het goud controleert? Kom los van het idee geld. Er is geen geld, alleen schuld. Daarom betalen we directe belastingen. Over leugens gesproken, in stand gehouden door onderwijs, gegeven door mensen die door hetzelfde 'insti­tuut der leugen' zijn gevormd.
In 1917 hadden de banken zoveel geld verdiend aan Wereldoorlog nummer 1, dat ze ge­noeg kunnen spenderen om Tsaardom Rusland van repliek te dienen omdat de Tsaren­ familie in eerste instantie altijd heeft geweigerd een centrale bank in Rusland toe te laten en nota bene nog heeft aangedurfd om Lincoln te hulp te schieten om dit in Amerika te voorkomen.
Hiervoor brengen Jacob Schiff uit de al 'befaamde' Rotschild clan via zijn bank Kuhn, Loeb & Co. 20 miljoen dollar bij elkaar om de Russische revolutie te financieren.
Mensen die zich vragen zouden stellen worden afgewezen met de idee waarom een bank uit een kapitalistisch land communisme zou ondersteunen in een ander land, wat toch het tegenovergestelde is voor kapitalisme?
Is kapitalisme in een communistische staat werkelijk een tegenstelling van kapitalisme in een democratie?
Beiden gaan over totale controle. Men moet heel duidelijk begrijpen dat socialisme niet een programma is dat naar verdeling van rijkdom streeft. Communisme brengt rijk­dom samen om te controleren. Superrijken controleren zowel alle geld in een commu­nistisch land als in een kapitalistisch land. Er is geen onderscheid in methode. Com­munisme promoten is geen paradox. Eerder meer van hetzelfde. Logisch omdat dit het perfecte werktuig blijkt te zijn voor op macht beluste maniakken. Communisme is, an­ders gezegd, geen beweging voor het volk, maar eerder voor de economische elite.
Edison brengt alles fantastisch onder woorden. "Als onze staat een dollar obligatie kan uitgeven dan kan het eveneens een dollarbiljet drukken. Het is absurd om te moeten onderkennen dat ons land 30 miljoen aan obligaties kan toe­ staan en niet in staat is om 30 miljoen dollar aan geld in omloop te brengen. Beiden zijn niet meer dan een belofte om te betalen, maar de ene belofte spekt de woekeraar en de ander helpt het volk."
Vlak voor zijn dood zei Woodrow Wilson nog het volgende: "ik heb zonder het te wil­len mijn land volledig geruïneerd."
Rond de jaren dertig komen de centrale banken van Europa vaak bij elkaar om een plan te smeden het goud, dat ze hebben moeten afstaan aan Amerika tijdens hun oor­logje spelen, terug te krijgen om hun dominante rol weer te kunnen spelen in de we­reld. Om dat te voorkomen waarschuwt Paul Warburg in het geheim al zijn beurs­vrienden dat er een diepe depressie is gepland later dat jaar.
Niemand zal opkijken dat de heren John D. Rockefeller, J.P. Morgan, Joseph Kennedy, Benard Baruch en nog vele anderen hun aandelen beginnen te verkopen, waarna ze een groot gedeelte goud aankopen en een groot restkapitaal aanleggen in baar geld. In augustus begint de FED veel geld uit omloop te halen.
Op 24 oktober roepen alle bankiers hun uitstaande leningen terug waardoor alle beleggers hun aandelen op de beurs moeten dumpen om geld te krijgen om uitstaande leningen terug te kunnen betalen. De beurs crasht en de gevolgen zijn bekend. In totaal wordt er in een paar maanden tijd 33% geld uit circulatie gehaald waarvan alleen al in de laatste weken een totaal van 3 miljard dollar. In nog geen jaar tijd is er 40 miljard uit circulatie verdwenen. Hoewel, verdwenen is niet het juiste woord. Het is overgegaan vanuit vele handen naar veel minder, toch even grijpgrage klauwen.
Joseph Kennedy, de vader van de latere president, heeft voor de depressie een totaal van 4 miljoen en in 1935 blijkt hij goed voor 100 miljoen dollar. Al­le geld en goud is uit Amerika weggehaald om in Engeland onder te brengen. Zodoen­de kan het worden belegd in de opbouw van Duitsland en verder worden aangewend om Wereldoorlog II voor te bereiden.
Geld verdwijnt nooit. Geld verandert gewoon van plaats. Amerika en Europa doen het slecht vandaag de dag. India en China doen het goed. Vreemd? Nee, schuiven met geld dat niet door een staat wordt gecontroleerd maar door particuliere, hebzuchtige geldboeren.
Er is 30 miljard dollar Amerikaans geld gebruikt, oorspronkelijk afkomstig uit Europa om Duitsland weer op te bouwen en Hitler aan de macht te krijgen omdat Brüning niet naar de pijpen van internationa­le bankiers wilde dansen. Alle geld is via de Duitse Thyssen banken in omloop ge­bracht wat een directe connectie heeft met Harriman in New York.

BIS

In de roerige jaren na de beurscrash en de daaruit voortgekomen malaise wordt de BIS (Bank for International Settlements) opgericht. BIS doet dienst als opper centrale bank voor alle centrale en 'nationale' banken op de wereld en daarom doet ze alleen za­ken met centrale banken en met geen enkele andere bank of regering.
Alle vergaderin­gen die ze beleggen met topbankiers van centrale banken, dus ook met de gouverneur van de nationale bank van België en Nederland, zijn geheim. Alle centrale banken ko­men 10 maal per jaar samen in Bazel onder het mom van privévergaderingen.
Alle le­den van de BIS genieten de status van een soevereine macht en staan buiten enige re­geringscontrole en allen genieten diplomatieke onschendbaarheid, waardoor ook hun salarissen niet worden belast. Zelfs in alle aankopen worden belastingen en BTW niet doorgerekend. Dat maakt de benzine ineens weer betaalbaar, niet?
Verder hebben alle gebouwen van de BIS dezelfde immuniteit als een ambassade. Er zijn geen overheids­audits, hoewel deze normaal zijn in de bankwereld. Immigratieregels gelden niet voor leden en werknemers van de BIS, ze kunnen en mogen wettelijk elke communicatie en­ crypteren en daarnaast hebben ze hun eigen politiedienst.
De BIS staat maar voor één ding. Creëren van totale financiële wereldcontrole, gehol­pen door IMF, Wereldbank en alle centrale of nationale banken, waarbij de macht gaat naar zes privé families die constant macht hebben om op elk moment economieën te manipuleren en hierdoor elk politiek systeem ter wereld te domineren of te torpede­ren.
Een dergelijk systeem werkt omdat hooggeplaatsten van centrale banken op ge­heime bijeenkomsten overeenkomsten krijgen toegestopt waarna alle centrale banken handelen als eenheid, buiten iedere overheidscontrole om. Ze doen wat ze willen.
"Het moderne banksysteem maakt geld uit niets. Het proces is waarschijnlijk het meest weerzinwekkende, listige bedrog, ooit uitgevonden. Bankieren is geboren uit zonde. Banken zijn eigenaars van de aarde. Neem hun macht weg, maar laat ze de macht om geld te scheppen uit niets, en in een oogwenk zullen ze zoveel geld uit hun hoed toveren, dat ze alles weer terug kunnen kopen. Maar neem hen de macht weg om geld uit het niets te kunnen toveren en de grote fortuinen zullen verdwijnen. Pas dan zal er een beter leven beginnen voor iedereen op deze aarde. Als u echter slaaf van de bank wilt blijven en de banken blijft onderhouden door uw slavernij laat dan bankiers rustig hun eigen geld creëren en alle gelden controleren." Sir Josiah Stamp.
In 1950 zegt James Paul Warburg het volgende in de Amerikaanse Senaat.
"We zullen één wereldregering krijgen, of u dat wilt of niet. Indien nodig, gedwongen."
Alle centrale bankiers beginnen met het smeden van een plan om dit zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Hun doel is het centraliseren van de economie in heel de wereld.
Er ontstaat een drie stappenplan.
1. Opzetten van centrale bankdominantie in alle landen van de wereld. (China doet sinds kort ook mee zogenaamd om de dollar te steunen. Spijtig.)
2. Gecentraliseerde regionale economieën oprichten zoals EEG, NAFTA enz. en in elke regio één dominante centrale bank zoals de Europese Bank in Europa. Daar ook één munt doordrijven en natuurlijk één grondwet, welke geen grond­wet is maar een economische handelsovereenkomst, waarbij het volk niets heeft te vertellen. (U begrijpt nu waarom er zoveel moeite wordt gedaan door de EU commissie om de euro te behouden?)
3. De laatste stap is in opbouw via de VN. Centraliseren van de wereldeconomie via één wereld centrale bank, één wereldmunt en een eindigende nationale onaf­hankelijkheid door opstellen van bindende tariefafspraken zoals GATT overeen­komsten doen. De nationale onafhankelijkheid is al tanende, omdat de Europese grondwet stukje bij beetje wordt opgelegd en MOET worden uitgevoerd.

De moord op Kennedy

In 1963 wordt president Kennedy vermoord. Over zijn moord gaan de wildste verhalen rond, waarbij de vele verschillende verhalen wel een kern van waarheid bevatten. Eén waarheid als een koe is de volgende: "Oswald is niet de moordenaar maar de welbeken­de Patsy."

Waarom? Simpel, hij had geen kruitsporen op handen, gezicht of kleding.

Zonder kruitsporen, die overigens niet simpel zijn af te wassen, nooit geschoten. De ve­le boeken die zijn geschreven of films die er over zijn gemaakt, zoeken allemaal de da­der, niet het waarom. Zonder waarom komen er nooit daders in beeld. Voor mij zijn da­ders niet zo zeer mensen die in dit geval de trekker hebben overgehaald, nee de op­drachtgevers. Natuurlijk moet men zonder meer in kringen van de Secret Service gaan zoeken omdat het onmogelijk is om zonder medewerking van geheime diensten een dergelijke goede beschermde figuur te vermoorden.
Daarnaast moet men zich beden­ken dat er figuren met macht moeten bestaan die willens en wetens een volledige rou­tewijziging kunnen doorvoeren, zonder dat de Secret Service hier iets aan kan veranderen. Want de routewijziging met daarbij de aangepaste snelheid voor de colonne zijn de dood van de president geworden.
Waarom moest Kennedy dood?
Voor wie was hij een groot gevaar?

Op 4 juni 1963 ondertekent Kennedy 'Executive Order 11110' waar­door de Amerikaanse Staat weer de mogelijkheid krijgt om geld in omloop te brengen zonder daarvoor aan te moeten kloppen bij de FED.

Deze order schaft tevens de goudstandaard af, zodat de schatkist de mogelijkheid krijgt om eveneens zilver te ac­cepteren als onderpand. Hierdoor is de weg vrij gemaakt om via accepteren van zilver volledig schuldenvrij geld in omloop te brengen.
Op het moment van zijn moord draai­en de persen volop om de nieuwe schuldenvrije biljetten zo snel mogelijk in omloop te brengen. Het nieuwe dollarbiljet zou een rood zegel dragen en naar de naam United States Note, USN, luisteren. Na Lincoln is ook Kennedy vermoord omdat hij schuldenvrij geld in omloop wilde brengen.
Gedurende 1971 komt de Amerikaanse bevolking erachter dat al het goud uit Fort Knox is verdwenen. De volledige goudvoorraad van het grootste gedeelte oorlogvoeren­de landen gedurende WW1 en 2 is spoorloos. De oorlogen in Korea en Vietnam hebben Amerika zoveel geld gekost dat alle schulden moesten worden omgezet in goud, waar­door De Gaulle in het naoorlogse Frankrijk samen met Engeland is begonnen om alle leveringen aan Amerika te laten betalen in goud.
Ook Amerika moet nu noodgedwon­gen door alle schulden die oorlogen nu eenmaal opbrengen, de goudstandaard vaarwel zeggen.
Nu is er nog één munt die aan goud gerelateerd is in de wereld, de Cubaanse munt, omdat Chez in de vijftiger jaren de noodzakelijkheid ervan inzag, door de kost­bare oorlogen die Amerika bleef voeren, alle Cubaanse goud terug te halen uit de Vere­nigde Staten.
De goudprijs begint te zweven en in 1980 noteren we een recordprijs van $880 wat moet worden neergeteld voor 1 ounce Gold. 31 gr goud kost op dat moment 33.792 oude Belgische Franken, of 1858,56 Gulden. De prijs komt neer op 25 maal de originele prijs die bankiers ervoor hebben gegeven, wat neerkomt op $28 voor 31 gr.
Als men in het bezit is van een monopolie, maakt niet uit wat: zoals goud, zilver, aandelen enz., met daaraan vastgekoppeld een ontegensprekelijk kartel om prijzen kunst­matig hoog of laag te houden, kunnen prijzen serieus worden bespeeld en kan men elk bedrijf volledig tot de bedelstaf nihiliseren. Trouwens, is kartelvorming niet verboden, of doen belastingdiensten en ministeries niet de nodige moeite om zulks te voorkomen.

"Volg het geld en je komt vanzelf bij de echte machthebbers." J. F. Kennedy.

Goud

In diezelfde periode weet een anonieme bron te melden dat de familie Rockefeller een aanval op de FED is begonnen om via manipulatie van verschillende federale ambte­ naren het restant goud, nog aanwezig in Fort Knox, te verkopen aan dumpprijzen via anonieme Europese speculators. 3 dagen na publicatie stort de anonieme bron, met de naam Louise Boyer, op een mysterieuze manier uit het raam van haar tien verdiepin­gen hoge appartement.
Europese financiële kringen speculeren in die tijd over het verdwenen goud in Fort Knox. De Amerikaanse regering houdt de lippen stijf op elkaar. Ze zijn zelfs niet van plan om een nieuwe veiligheidsaudit te houden om de gemoederen te bedaren. Reagan roept pas 11 jaar na dato een zogenaamde Goudcommissie in het leven, om te onder­zoeken of de goudstandaard weer kan worden ingevoerd voor de Amerikaanse dollar.
Met onthutsing vertelt de commissie aan het congres over hetgeen ze hebben gevon­den. 'De schatkist van Amerika bevat geen grammetje goud meer.' Alles is opgeëist door de FED, dus een paar privébanken, die het als onderpand bewaren tegenover de torenhoge opgelopen 'nationale schuld' aan hen.
Nu moet u weten dat een nationale schuld niets anders is dan een chronisch tekort aan echt geld in een maatschappij. Schulden ontstaan omdat geld een monopoliespel van banken blijkt te zijn, terwijl alle geld in een maatschappij alleen het volk toehoort, niet de bank.

IMF

Natuurlijk kan een ander oplichtingsschandaal, nu over het IMF, niet echt onbespro­ken blijven. De regering van Ecuador wordt in 1983 door het IMF gedwongen een le­ning van $1,5 miljard af te sluiten, met als reden alle schulden die het land zijn elite heeft uitstaan bij privébanken, af te kopen. Om zeker te zijn dat Ecuador betaalt, dwingen ze het land om elektriciteit en andere nutsvoorzieningen in prijs te verhogen.
Doch de nacalculatie overtuigt hen niet dat het 'onderpand' hoog genoeg is en de rege­ring van Ecuador krijgt de opdracht om 120.000 staatsambtenaren op staande voet te ontslaan. Verder komen er nog enkele maatregelen bij waardoor de regering wordt ge­dwongen de lening terug te betalen.
Gas, waar iedereen op kookt, moet met 80% stij­gen. Water mag niet langer worden bedeeld door de staat zelf en moet worden inge­kocht via een buitenlands bedrijf en als klap op de vuurpijl worden ze gedwongen om oliemaatschappij BP rechten te verlenen om een oliepijpleiding doorheen en over de Andes te bouwen.
Door de oliepijpleiding zullen in Ecuador 50% banen wegvallen en zullen degenen die nog werk hebben toch zeker de helft aan salaris moeten inboeten.

Vragen in Engeland

"My Lords. Op 10 juni 1985 vroeg ik Hare Majesteits regering hoeveel geld er meer in circulatie was gebracht de laatste 5 jaar. Het trok mijn aandacht dat het antwoord werd uitgedrukt in procenten en niet in bedragen. Zodoende vroeg ik of de minister zo goed zou willen zijn om alles in bedragen uit te willen drukken. Het bijzondere ant­woord was, dat geld in de maatschappij gedurende de vijf laatste jaren was toegeno­men met 101,9% en dat daar maar 5% geld bij was welke door de staatsmunt in circu­latie werd gebracht. 96,9% meer geld in circulatie vertegenwoordigd een hoop geld maar is ook cruciaal voor de groei van onze economie.
Ik wilde weten door wie dit grote bedrag dan in omloop was gebracht. Op 23 juli vroeg ik de minister om meer uitleg hierover, omdat ik wilde weten wie er, in naam van de staat, toestemming had gege­ven.
De 96,9% bestonden volgens hem uit nieuwe bankdeposito's, op een normale ma­nier gecreëerd zoals banken dit gewend zijn te doen en daarvoor was geen overheids­toestemming nodig. Had hij nu gezegd: 'er zijn valsemunters aan het werk,' dan had ik er begrip voor kunnen opbrengen, maar hier werd valsmunterij toegestaan onder staatstoezicht en zelfs heel normaal gevonden.
Daarom vroeg ik hem indringend te denken over de vraag wie hier meest profiteerden van het extra gecreëerde, in feite valse geld. De minister zei me dat deze gedachte zeer interessant was maar niet zo­maar even uit de doeken kon worden gedaan zodat ik hier in deze vergadering mijn vraag nog een keer stel!
Ik vond het zeer belangrijk om er dieper op in te gaan omdat vele mensen waarschijnlijk niet goed begrijpen wat er werkelijk gebeurt, hoewel er ge­noeg zijn die het mechanisme zeer goed begrijpen. Ik maak hier geen partijpunt van, daarvoor is het veel te groot en verspreidt. Nogmaals, er zijn genoeg ministers van fi­nanciën die zullen zeggen dat er geen overheidstoestemming nodig is voor banken om geld te creëren, hoewel dit een staatszaak is en geen voor privébanken." (Lord Beswick, 'Money Supply and the Private Bankingsystem' HANSARD, 27 November 1985, Vol. 468, paragrafen 935­-939)

We schrijven 1987 en een nieuwe stunt van de Rotschild familie om hun totale wereld­ controle nog meer te vergroten. Edmond de Rotschild richt een nieuwe bank op, luiste­rend naar de naam 'World Conversation Bank' (GEF) waar derdewereldlanden schulden naar over kunnen hevelen, maar in ruil voor kwijtschelding van het gedeelte schulden, stuk­ken van hun land af staan aan de nieuwe bank.
Op deze manier krijgt de clan nog meer totale controle over de wereld. We mogen niet vergeten dat alle derdewereldlan­den samen ongeveer een derde van het totale landoppervlakte der aarde vertegenwoor­digen. Daarbij kunnen we ons nauwelijks voorstellen dat een Rotschild zich tevreden zou stellen met stukken woestijn of bos dan wel oerwouden. Nee, natuurlijk niet! Ze willen bodemschatten zoals: goudmijnen, zilvermijnen, uraniummijnen, kolenmijnen, diamantmijnen en olievelden.
Zie nu de waarheid over het waarom derdewereldlanden, ondanks hun bodemschatten, niet vooruitkomen. De mijnen zijn niet lager eigendom van het land. Ze mogen mijnen en velden nog exploiteren en daarvoor krijgen ze enke­le procenten van de opbrengst.

SDR

De Centrale wereldbank, bestaande uit wereldbank, IMF en BIS, sommeert in 1988 al­le banken om hun bestaande onderpand kapitaal op te waarderen tot 10% over alle be­dragen die ze beheren. Banken hebben tijd tot 1992 om aan deze nieuwe maatregel te voldoen. Nu zijn banken niet gewend om zoveel 'eigen kapitaal' te hebben. Daarbij, dat is ook niet noodzakelijk omdat alles bestaat uit gebakken lucht. Er is namelijk geen geld, alleen cijfertjes in een bankcomputer.
Maar we konden aanschouwen dat ook ban­ken failliet kunnen gaan, juist daar waar banken de laagste reserves in de portefeuille hebben en zo ontstond een crisis die in de volksmond Aziëcrisis is gedoopt.
In Japan daalde de aandelenhandel met 50%. De onroerend goed markt liep terug naar 40%. Nu weet u gelijk ook wie huizenprijzen kunstmatig hoog houden. Banken dus!
Banken moeten aandelen verkopen om meer kapitaal op te bouwen. Maar, banken hebben vooral aandelen van elkaar in portefeuille en dan kan er maar weinig handel worden gedreven.
Echter, het IMF was op het idee gekomen om SDR's in het leven te roepen. SDR staat voor, Special Drawing Right, die uit dezelfde gebakken lucht worden geto­verd als alle bestaande FED spelletjes, om elk land welk niet voldoet aan de 8% norm deze op te dringen.
Een SDR is gelijkgesteld aan de dollar. Eén SDR is één dollar. En zodoende, omdat ook het goud nog wordt berekend in dollars, zijn we nog steeds afhankelijk van die akelige, nietszeggende en weinig toonaangevende dollar. Het toont idem waar de werkelijke, te ijdele, machthebbers wonen.

Persvrijheid en Bilderberg

Gedurende de Bilderbergconferentie van 6 tot 10 juni 1991 in Baden­Baden, zegt Da­vid Rockefeller het volgende: "Onze hartelijke dank gaat uit naar de Washington Post, New York Times, Time Magazine en nog vele andere grote bladen, wiens directeuren onze conferenties altijd hebben bijgewoond en gedurende 40 jaar lang hun woord, volle­dige discretie over de inhoud van vergaderingen, zijn nagekomen. Zonder hen zou het onmogelijk zijn geweest om een wereldomvattend plan te ontwikkelen, indien we steeds verantwoording aan het publiek hadden moeten afleggen. De wereld is nu zo ge­compliceerd geworden, dat iedereen is klaargestoomd om naar één wereldregering te worden geleid. De supernationale soevereiniteit van een intellectuele elite en wereld­bankiers is zeker te prefereren boven de nationale zelfbeschikking uit het verleden."
Deze hautaine woorden vindt men niet terug in zijn memoires, waarvan we persoonlijk denken dat hij er 10 tot 15 jaar te laat aan is begonnen, vanwege het geheugenverlies dat we bespeuren.

Afrika tegenover China

Rond 1992 is de totale schuld van Afrika opgelopen tot 290 miljard wat neerkomt op twee en een half zoveel als in 1980. Daardoor is onderwijs afgebroken, rijst kinder­sterfte de pan uit, is de gezondheid van de totale bevolking achteruit gegaan en be­staat er een massale werkeloosheid, waardoor vele mensen in andere landen een nieuw bestaan trachten op te bouwen.
In hetzelfde jaar moeten de Amerikanen 286 miljard belasting ophoesten en Europa niet minder maar zelfs meer. Alleen om inte­resten te betalen aan lopende leningen bij alle nationale banken in de wereld.
Dan nog een rapportje vanuit 1996 met de naam 'China's Economy Toward the 21 st Century,' waarin zwart op wit staat te lezen dat tegen 2010 in China het inkomen per hoofd van de bevolking zal zijn gestegen tot 735 dollar, wat nauwelijks meer is dan dertig dollar boven het bedrag dat de wereldbank definieert als 'land met laag inkomen.'
Nu is het inkomen herberekend door de wereldbank en blijkt in 2010 het gemiddelde inkomen op 2360 dollar te liggen. Voorts wordt er wel gezwegen over de 135 miljoen Chinezen die rond moeten komen van ongeveer 1 dollar per dag.
Tja, statistieken en gemiddelden!
De groei van de Chinese economie is een behoorlijke adder onder het gras omdat velen denken dat China, samen met India, de redders zullen zijn van het wereldkapitalisme.
Zonde genoeg niet. Beide landen zullen ten onder gaan aan hun grote massa's arbei­ders die door migratie steeds frequenter naar gebieden komen waar veel werk is te vinden. Zodoende moet China alleen al elk jaar 20 miljoen banen voorzien hiervoor en dat zal nooit haalbaar zijn.
China zal juist een zeer groot probleem worden voor het voortbestaan van wereldkapitalisme. De grootste lijders zullen de belangrijkste indu­strielanden van het nu zijn, met Amerika voorop, gevolgd door Groot Brittannië. Daar­bij komt het geklaag van de consument over de producten die in China worden gepro­duceerd. Ze zijn zelfs zo slecht dat steeds meer mensen handelswaar met het befaamde 'made in China' links laten liggen. In de toekomst zal er in China behoorlijk veel overproductie zijn, een voorbode van een totale neerwaartse economische spiraal.
Een di­rect gevaar is echter dat steeds meer chinezen in voornoemde landen volledige bedrij­ven overnemen. Economen menen dat ongeveer 50% van alle bedrijven in Chinese handen zouden kunnen vallen als er geen halt wordt toegeroepen aan het aankoopge­drag van China.
Dat uit zich ook doordat Amerika onder Obama steeds protectionisti­scher is geworden en we op een niet te voorkomen confrontatie stevenen. Als we verder in ogenschouw nemen dat China vooral zijn oorlogsvloot aan het uitbreiden is, zal die confrontatie op zee worden beslecht.
We kunnen door de Chinese overinvesteringen uitsluitend wachten op een nakende financiële catastrofe die weer maar eens de ganse wereldeconomie mee zal sleuren in zijn val. Dat zal de aanleiding zijn van een directe aanval, ingezet door China en zijn onuitputtelijke arbeidersmenigte, haar idee over de kracht van de arbeider verspreidend over de ganse aarde, om zo kapitalistische globali­sering en neoliberalisme op alle fronten te bevechten.

Professor Joseph Stiglitz

Voorheen opperchef der economen bij de wereldbank en daarna voorzitter van presi­dent Clinton zijn raad voor economische adviseurs, vertelt in het openbaar waaruit de wereldbank haar 'vier stappen strategie' bestaat om alle landen in de wereld doodge­wone slaven van private banken te maken.

Stap 1: Privatisering

Hoe ze het bereiken! Door nationale leiders 10% commissie voor te houden wat dan wordt gestort op geheime Zwitserse bankrekeningen, indien bestuurders van een land ervoor zorgen dat nationale bedrijven door privébedrijven kunnen worden opgekocht voor prijzen die miljarden onder de werkelijke marktprijs liggen. Staatsbedrijven zijn bedrijven zoals Electrabel in België en eigendom van de belastingbetaler, het volk, en niet van een regering. Wettelijk is hier sprake van omkoperij en corruptie.

Stap 2: Liberalisering van de kapitaalmarkt

Intrekken van wetten, welke verbieden dat geld binnen 's lands grenzen moeten blij­ven. Geld moet over grenzen heen kunnen worden 'getransporteerd' onder de naam 'heet geld' circulatie. Vele deviezen kunnen nu naar andere economieën worden overge­heveld. In de bepaalde landen wordt het 'geëmigreerde' geld, toebehorend aan één of meerdere andere landen, dan gebruikt om onroerend goed - en valutaspeculaties op te starten. Op het moment dat de economie dan goed is gegroeid in een dergelijk land dat door banken wordt bewerkt, trekt men alle vreemde tegoeden uit het buitenland weer terug en stort de economie in elkaar.
Natuurlijk staat het IMF dan te trappelen om te 'helpen.' Maar voor hun financiële injectie moeten belastingen in het land, dat ze 'hel­pen,' wel met 30% tot 80% stijgen. Deze onfrisse praktijken zijn o.a. gebeurd in Indone­sië en Brazilië en andere Zuid ­Amerikaanse of Aziatische landen.
Alle verhoogde ren­tevoeten zuigen een land totaal leeg omdat de schatkist betaalt aan een bank, die ver­volgens alle geld doet verdwijnen. Als klap op de vuurpijl worden huizen minder waard en gaan handel en industrie failliet.

Stap 3: Op markt gebaseerde prijzen

Onbillijke verhogingen van gas­ voedsel­ en waterprijzen leiden altijd tot sociale onrust in de door het IMF uitgekozen te helpen land. Uiteindelijk loopt een dergelijke sociale onrust uit in bekende, zogenaamde, IMF rellen. Zulke rellen kunnen we het volk hele­ maal niet kwalijk nemen. Ze veroorzaken kapitaalvlucht en uiteindelijk het faillisse­ ment van de staat. Dan komen de 'bloedzuigers,' bestaande uit buitenlandse, kapitaal­ krachtige bedrijven, om tegen bodemprijzen lokale bedrijven over te nemen.

Stap 4: Vrije handel

Bij iedereen is het bekend. Grote bedrijven roepen constant op tot vrije handel met lan­den zoals Azië, Latijns­Amerika en Afrika om enkele voorbeelden te noemen. Tegelij­kertijd houden Europese en Amerikaanse landen alle grenzen gesloten om eigen mark­ten te beschermen tegen de overvloed van dezelfde artikelen voor minder geld. Verder plunderen ze alle opkomende, nieuwe industrielanden door opleggen van huizenhoge tarieven voor merk­- en farmaceutische producten. Stijgende prijzen veroorzaken in derde wereldlanden, waar de bevolking al arm is en ver onder een minimum leeft, voor velen een gewisse dood en nog meer ziekten waar ze door een gebrekkige gezondheids­zorg eveneens aan sterven.
We zien de waarheid! Er zijn veel verliezers door een derge­lijk systeem, en maar enkele winnaars. Bankiers!
In feite hebben de wereldbank en het IMF verkoop van water­, elektriciteit,­ telefoon­ en gasbedrijven verplicht gesteld in de landen die door hen 'geholpen' worden.
In bedragen is handelen van IMF en wereldbank ook uit te drukken. 3 triljoen dollar gezogen uit de te helpen landen, stervende mensen achter laten door de ontberingen die opgelegde maatregelen van het IMF veroorzaken bij de plaatselijke bevolkingen en de vele bijkomende mensonterende ontbe­ringen.

Niet te vergeten: in 2001 heeft professor Stiglitz voor dit alles de Nobelprijs voor economie gekregen.

FED en CIA spelen onder één hoedje

In april 2002 publiceren alle kranten een artikel over het aftreden van president Chavez uit Venezuela omdat hij zeer 'onpopulair en dictatoriaal' zou zijn voor zijn bevol­king. Doch, leugens komen uit. Vroeg of laat! Hij is wel ontvoerd na een staatsgreep en gevangen gezet in een kazerne. Zijn bewakers echter, sympathiseren met hem, de staatsgreep wordt verijdeld en de volgende dag is hij weer president.
Een zeer opmer­kelijk feit is dat hij van zijn bewakers een video met bewijsmateriaal heeft meegekre­gen waarop duidelijk te zien is dat een Amerikaanse militaire afgevaardigde de kazer­ne heeft bezocht tijdens Chavez zijn gevangenschap.
Hij werd en wordt nu nog door media gedemoniseerd.
Zijn grote 'misdaden' zijn: hij deelt voedsel uit aan de armen, zorgt ook voor huizen voor hen als ze geen onderkomen hebben en geeft hen land dat niet wordt gebruikt door plantagehouders zodat ze in hun eigen behoeften kunnen voorzien.
Zijn grootste 'misdaad' echter, is de instelling van een oliewet waarbij belas­tingen voor nieuw gevonden aardolievelden worden opgetrokken van 16% naar 30%.
Zulke maatregelen hebben natuurlijk een grote invloed op directe winsten van interna­tionale oliemaatschappijen. En zijn onpopulariteit in Amerika is gegroeid omdat Exxon Mobile de grootste olieproducent is. Een bedrijf van de Rockefeller familie.
Ver­der heeft Chavez heel resoluut het staatsoliebedrijf PDVSA onder zijn persoonlijke controle gebracht. Een maatregel omdat PDVSA wel zogenaamd onder staatstoezicht stond voordat hij deze maatregel invoerde maar in feite werd beheerd door de internationale oliemaatschappijen, aanwezig in Venezuela.
Op dat moment is Chavez ook nog voorzitter van de OPEC en vormt idem een groot gevaar voor de IMF omdat hij het vierstappenplan van die bank volledig verwerpt.
Zijn simpele maar zeer doeltreffende verklaring: "Een dergelijk plan is een bezuinigingsplan voor lonen van werknemers ten behoeve van bankiers."
Chavez begint tegenovergesteld te handelen in zijn land. Hij geeft iedere werknemer 20% bij op z'n loon. Een volledig opgebloeide economie is het doodnormale gevolg, omdat zijn volk in staat is meer aan te kopen.
Miguel Bustamante Madriz, een minister uit Chavez 's zijn regering, portret staand voor het boek 'The Best Democracy Money Can Buy,' heeft het volgende duidelijk voor internationale camera's gezegd: "We proberen te voorkomen dat Venezuela de zelfde kant opgaat als Argentinië ... Amerika kan ons niet aan de macht laten. We keren on­ ze rug naar globalisering. Indien we succes hebben, zijn we een voorbeeld voor alle, door de wereldbank overgenomen landen."

Chavez, dictator of held?

Voor vele mensen in de wereld is Chavez een dictator. Maar, is dat de waarheid? Na­ tuurlijk heeft hij veel politieke macht naar zich toegetrokken. Geef me een idee hoe je anders van corrupte leden in een regering afkomt.

Overdenk ook eens hoe men in Europa van corruptie af kan komen! Of denkt u dat het hier niet bestaat?

Sinds 1998 is Chavez aan de macht. Voor doorvoeren van elke belangrijke beslissing wordt via referendum om bekrachtiging van het volk gevraagd. Zo hoort dat in een democratie. Ook alle veranderingen in de grondwet zijn massaal door het volk, 82%, goedgekeurd.
In 2002 wordt Chavez voor een ambtstermijn van 6 jaar gekozen als president met 60% van alle stemmen. Internationale waarnemers hebben geen ongeregeldheden kunnen vinden of bespeuren.
Chavez is in Venezuela aan de macht gekomen terwijl in Argentinië duidelijk zichtbaar was geworden wat voor mensonwaardige omstandigheden er zijn ontstaan door alle opgedrongen en afgedwongen maatregelen van het IMF aldaar.
Om te voorkomen dat Venezuela een zelfde weg op zou gaan gooide hij alle buitenlandse bedrijven, op dat moment in bezit van hele sectoren zoals: cementfabrieken, elektriciteitsbedrijven en koffieplantages mede koffiebranderijen, buiten en nationaliseerde de ganse handel. De wereldbank was nu monddood gemaakt en het IMF had het nazien.
Alle maatregelen, doorgevoerd door IMF werden terstond teruggedraaid. Alle met buitenlandse oliebe­drijven heulende vakbondsbesturen werden het zwijgen opgelegd. Opgezweepte sta­kers kregen 20% loonopslag die tevens werden afgeroepen voor het hele volk.
Nu, op moment van schrijven, is Chavez in onderhandeling met allerlei automobielfa­brikanten omdat er te weinig auto's geleverd worden welke dan ook nog capabel moeten zijn om over onverharde wegen te rijden. Chavez heeft gedreigd om ook hun handel volledig te nationaliseren als ze niet aan de behoefte van Venezuela willen voldoen.
Want dat is het werkelijk. Chavez wordt op alle manieren tegengewerkt en afgespie­geld als een dictator.

Voor mij echter is hij een president die het beste voor heeft met zijn volk.

Commentaar:

Aan alle lezers geef ik een overdenking mee: 'leven wij in een democratie? Hebben wij massaal onze mening mogen geven over de Europese Grondwet, een vereniging van Europa of invoering van de eenheidsmunt, euro?' In Venezuela echter worden voor alle belangrijke maatregelen de mening van het volk gevraagd, via referenda die zelfs bin­dend zijn voor de regering.
Denkt u echt, indien wij dezelfde democratische rechten hadden gekregen van een stelletje, via 'democratische' weg verkozen 'dictators,' euro en Europese grondwet het hadden gehaald?

Zouden we nu dan slachtoffer zijn van een 'economische' crisis?